Concentratiekamp Treblinka: Vernietigingskamp of Doorgangskamp? Het Revisionisme & Israel en de Palestijnen.

Er is vermoedelijk geen ander onderwerp waarover zoveel gesproken, geschreven en gepubliceerd is dan de Tweede Wereldoorlog. (WW II) De talloze boeken, tijdschiften, krantenartikelen, TV-documentaires, films etc. die hierover beschikbaar zijn, vertellen ons (verschillende minieme details daargelaten), hetzelfde verhaal: Adolf Hitler en zijn Nationaal-Socialistische beweging (de Nazi’s) waren door middel van intriges, kuiperijen, list en bedrog in Duitsland aan de macht gekomen; nadat zij zich van de macht in Duitsland verzekerd hadden, zou de volgende fase de verovering van de wereld zijn. En gedurende het laatste wereldconflict hadden zij zich schuldig gemaakt aan de moord op 6.000.000 Joden. Het moordwapen wat hierbij voornamelijk gebruikt werd, waren de gaskamers in Duitse concentratiekampen zoals o.a. Auschwitz, Treblinka, Sobibor, waar miljoenen Joden ingedreven werden om hen te vergassen met het Zyklon B-gas. Deze massamoord is beken als de holocaust. Dit is zo ongeveer in grote lijnen de geschiedenis over Hitler en zijn Dritte Reich, wat ons gedurende vele jaren verteld is en wat ook nu verkondigd wordt. Het is echter opmerkelijk dat er wat deze vorm van geschiedkunde betreft, er zo weinig (of nog beter) geen alternatieve (afwijkende) versies van deze periode verteld zijn. Althans, niet via de conventionele kanalen (de gevestigde media en pers)….

Zoekt, en Gij Zult (de ándere kant van de munt) Vinden…

Zoals iedereen wel zal weten, elke munt (van wélke munteenheid ook), heeft twee kanten en die hebben hoewel die beiden van elkaar verschillen, hetzélfde onderwerp. (aan de ene kant staat de naam van een land afgebeeld, op de ándere kant de vorst, premier of president van dat land.) De munt die ons betreffende Hitler getoond is, is ons tot nu toe slechts aan één kant getoond: Adolf Hitler als de kwade genius, ja waarlijk, als de geïncarneerde vleesgeworden duivel zelf. De ándere kant van deze munt werd gedurende al die jaren voor ons angstvallig verborgen gehouden. Ondanks alle pogingen tot geheimhouding, waren er mensen die er tenslotte tóch in slaagden, die andere kant bloot te leggen; zij hadden gezocht en uiteindelijk de ándere kant van de munt gevonden en voor ons blootgelegd. Het beeld van wat zíj van Adolf Hitler, WW II en de holocaust gaven, week echter aanzienlijk af van wat wij reeds lange tijd via de officiele kanalen te zien, te horen en te lezen hadden gekregen.

Revisionisme in Opmars: De Tegenpartijders Roeren Zich! 

Degenen die ons het ándere beeld van Adolf Hitler, WW II en de holocaust gaven, worden ook wel revisionisten genoemd. Dit zijn mensen die via eigen onderzoek tot een ánder oordeel komen dan dat wat ons door de gevestigde geschiedschrijvers is gegeven. Het revisionisme (wat eigenlijk de herziening van bepaalde periodes betreffende de geschiedenis betekent), is heel gewoon en normaal; nadat voor het eerst een bepaalde periode uit de geschiedenis is opgetekend, komen vroeg of later ánderen, onderzoeken deze periode en komen dan deels of geheel tot een ándere visie; dit kon gebeuren doordat er nadien nieuwe gegevens ontdekt werden die destijds nog niet bekend waren. Aldus wordt een bepaald deel van de geschiedenis gerevisioneerd ofwel, gecorrigeerd. Kortom: een bepaalde periode wordt dan met de feiten in overeenstemming gebracht. Dit zien we vooral gebeuren op de website van Wikipedia, waar eenieder delen van de geschiedenis kan corrigeren in overeenstemming met wat volgens hem/haar in overeenstemming met de feiten zou zijn. Alzo is het revisionisme een normaal fenomeen. De revisionisten die zich later met WW II en de holocaust bezig gingen houden, kregen al spoedig in de gaten dat het revisionisme waarmee zij zich bezig hielden, niet in goede aarde viel bij vele tegenpartijders die er tot dan toe álles aan hadden gedaan om de reeds besproken ándere kant van de munt te verhullen; sterker nog, het WW II-revisionisme bleek geenszins een ongevaarlijke bezigheid te zijn zoals Udo Walendy, Jurgen Graff, Fredrick Toben, Ernst Zundel, Robert Faurisson, Fred Leuchter, en vele anderen al spoedig zouden ondervinden. Zij werden niet met de gewone benaming, revisionisten, aageduid, maar werden bestempeld als holocaust-ontkenners. Zij en vele anderen zijn gearresteerd, berecht en hebben vervolgens een bepaalde straftijd uitgezeten

Treblinka: Vernietigingskamp of Doorgangskamp? 

Laten we beginnen met één van deze “vernietigingskampen” in de officiele verslaggeving ook wel aangeduid als doods-fabrieken. Het Duitse concentratiekamp, Treblinka, was gelegen achter in Polen waar volgens de officiele geschiedschrijving, circa 870.000 tot 2.000.000 Joden werden vermoord door het kampbestuur, voornamelijk door vergassing. Vanuit Warschauw kwamen daar dagelijks drie treinen met vierduizend mensen aan, die vervolgens voordat die naar de tien gaskamers die er waren gebouwd gedreven werden, eerst kaalgeschoren en van hun gouden tand(en) beroofd werden. Treblinka was in bedrijf van juli 1942 tot augustus 1943. Gedurende de elf maanden binnnen deze periode, werden er de genoemde aantallen Joden vermoord. Nadat steeds duidelijker werd dat de kansen op de oorlogs overwinning voor Duitsland flink verminderd waren, besloot het kampbestuur dat de miljoenen Joden die al dood en intussen begraven waren in het kamp, die weer op te graven. Vervolgens werd besloten om die te verbranden, waarmee in april 1943 een begin werd gemaakt; men slaagde erin, 2.500 doden te verbranden. Op 2 augustus 1943 vond er echter een opstand onder de gevangenen plaats waarna het kamp gesloten werd. De meerderheid aan stoffelijke resten van de meer dan een miljoen Joden (botten, schedels), zouden er nog begraven moeten liggen.  De alternatieve versie betreffende Treblinka heeft als visie dat dit geen vernietigingskamp maar veeleer een doorgangskamp was; gevangenen die daar aankwamen, bleven daar voor een bepaalde tijd waarna die via treinen naar een andere locatie werden vervoerd. Tevens worden met deze visie kritische vragen gesteld daar er aan getwijfeld wordt of het wel mogelijk was, zovele mensen in een dergelijke tijdspanne te vermoorden op de wijze waarop dit gebeurd zou zijn.

Wat Niet Verteld Is: Een Weggelaten Stuk Geschiedenis. 

Zoals al gezegd, zouden de stoffelijke resten van de meerderheid van de Joodse slachtoffers zich nog onder de grond van het kampgebied moeten bevinden. Dan nu het volgende: wat ons (voor zover we weten) níet verteld is, is dit: In oktober 1999 heeft een gekwalificeerde en deskundige Oostenrijkse electro-technicus, Richard Krege, met een team Australische onderzoekers voor drie weken het grondgebied waar de stoffelijke resten zich nog zouden moeten bevinden, afgespeurd en onderzocht met de meest geavanceerde grond radar-apparatuur van die tijd. Deze technologie wordt zowel in de archeologie als de geologie gebruikt. Hoewel hij na zijn onderzoek vertelde dat er waarschijnlijk vérder onderzoek nodig zou zijn om te bepalen of de vele stoffelijke resten er inderdaad begraven liggen, gaf Krege zijn visie weer; hij zei dat hoewel historici vertellen dat die er begraven liggen, zijn onderzoek uitgewezen heeft dat er geen aanwijzigingen waren, dát die er ook begraven liggen; persoonlijk meende hij dat Treblinka helemaal geen vernietigingskamp was. In augustus 2000 gaat Krege weer naar Treblinka voor vérder onderzoek, nu in gezelschap van Jurgen Graff, een Zwitserse weteschapper en chemicus. Naast Treblinka werd ook het grondgebied van een ander kamp, Belzec, onderzocht; de resultaten van beide onderzoeken wijzen hetzelfde uit: geen aanwijzing voor de stoffelijke mensenresten die er -volgens de officiele versie- nog begraven zouden moeten liggen! Een video-clip van dit onderzoek in Treblinka is hier te zien: https://youtube.com/watch?v=cpQksRA8Mig  (‘Holocaust Hoax: Science Finds No Corpses at Treblinka”)

Fred Leuchter. 

Een van de meest gekwalificeerde en deskundige experts op het gebied van de bouw en werking van gaskamers, was Fred Leuchter. Tijdens een van de processen tegen Ernst Zundel, die ooit eens een boek had geschreven, “Did Six Million Really Die?”, ging Robert Faurisson op zoek naar een deskundige op het gebied van gasinstallaties om te trachten een einde te maken aan de lasteringen van holocaust-overlevenden, politici etc. waaraan Zundel nadat hij genoemd boek geschreven en gepubliceerd had, sindsdien blootstond; het schrijven van dit boek waarin Zundel een ándere visie op de holocaust gaf, had er nl. voor gezorgd dat hij flink lastiggevallen en geterroriseerd werd. Door het vinden van een ervaren expert hoopten Faurisson en Zundel de mythe van de executie-gaskamers voorgoed te weerleggen. Uiteindelijk ontmoette Faurisson Fred Leuchter. Al gauw werd het Faurisson duidelijk dat ook Leuchter zélf ferm en vast in de officiele versie van de holocaust geloofde, wat aanvankelijk problemen op zou kunnen leveren; zou Leuchter dan wel geneigd zijn, een “holocaust-ontkenner” te assisteren tijdens de rechtszaken waarin die verwikkeld was? Het plan was namelijk dat Leuchter naar Auschwitz, Polen, af zou reizen om er de resten van wat eens de dodelijke gaskamers zouden zijn geweest, te onderzoeken. Leuchter maakte echter al snel duidelijk dat hoewel hijzelf wél overtuigd was van de holocaust zoals die volgens de officiele versie had plaatsgevonden,het recht op vrijheid van meningsuiting zwaarder woog! En om die reden was hij dan ook bereid om Zundel te helpen waarbij hij wél aantekende dat mócht hij ontdekken dat zelfs als de gaskamers niet gebruikt zouden zijn als moordwapen maar als zodanig gebruikt hadden kunnen zijn, hij dit ná zijn onderzoek ter plaatse zéker in zijn rapport zou vermelden. Leuchter vertrok, samen met zijn vrouw en een klein team naar Auschwitz, deed er onderzoek door o.a. monsters van de muren van de vermeende gaskamers te schrapen om die vervolgens na terugkeer naar een laboratorium in Massachusets  zenden. Ook onderzocht hij de gaskamers zelf en de crematoria in detail. Later zouden de resultaten van dit onderzoek bekend worden in de vorm van Het Leuchter Report.  Vervolgens zou Leuchter zijn bevindingen bekendmaken tijdens de Negende Nationale Revisionistische Conferentie. https://www.youtube.com/watch?v=pF7Y7pAMtFk

Ernst Zundel: Volhardende en Vasthoudende Mensenrechten-activist. 

Een van de meest uitzonderlijke en kleurrijke personen die de revisionistische beweging rijk is, is wel Ernst Zundel. Dat ook hij slechts als een “notoire holocaust-ontkenner” door de wereldwijde gevestigde media afgeschilderd wordt (in zoverre dat er aandacht aan hem geschonken wordt), is niet verwonderlijk daar zijn levensweg als mensenrechten-activist en zijn ervaringen met holocaust-overlevenden en vooral met machtige en invloedrijke Joodse organisaties door diezelfde media nooit weergegeven zijn; hij was slechts een “holocaust-ontkenner die achter enkele anti-Semitische websites stak”! Wát Zundel precies is en wát hij nu precies gezegd en geschreven had, werd verder nooit besproken; hij is een “anti-Semiet” en daar is alles mee gezegd. Wat Zundel wérkelijk heeft meegemaakt en de grote problemen die hij heeft ervaren vanaf 1983 tot 2003, is te zien in de video “Off Your Knees, Germany! Ernst Zundel 1983 – 2003”                  https://youtube.com/watch?v=QNO7Nxeuq_w

Vrijheid van Meningsuiting in de Conventionele Media? Denk Nog Maar Eens Goed Na! 

Via de gevestigde media hebben we jaren achtereen slechts één kant van WW II gezien; een onderdeel hiervan was (en is nóg) het verhaal dat letterlijk miljoenen Joden door vergassing om het leven zijn gebracht. Na het bovenstaande zou men kunnen redeneren in de trant van, “We hebben toch ook híer vrijheid van meningsuiting? Waarom hebben we dan nooit iets gehoord van Fred Leuchter en Richard Krege en hun wetenschappelijke onderzoeken?” Mocht u zich deze vraag hebben gesteld na het lezen van het bovenstaande, dan weet u misschien nog niet dat we ook híer weliswaar vrijheid van meningsuiting hebben, maar slechts in zekere mate; het is toegestaan, kritiek te hebben op de Verenigde Staten dat die verantwoordelijk zijn voor o.a. het debacle in Iraq; het is toegestaan, de voorvaderen van de Turken te verwijten verantwoordelijk te zijn geweest voor de genocide tegen de Armeniërs; het is toegestaan, Nederland te verwijten dat het lang gelegen een flink aandeel heeft gehad in de wereldwijde slavenhandel. En zo zijn er méér onderwerpen waarbij kritiek toegestaan is (hoewel sommige van de beschuldigde partijen in bepaalde gevallen de verwijten aan hun adres weer pareren met tegen-kritiek; en ook dát is toegestaan.) Tegenwoordig schijnt het voorál een roeping te zijn, de Islam in een duister en kwaadaardig daglicht te stellen, iets waarvan Geert Wilders kennelijk zijn levensmissie heeft gemaakt; en ook dát is toegestaan (ongeacht of ook álles waar of níet waar is, wat hij er allemaal over te zeggen heeft!) Komt het gesprek echter op WW II, Adolf Hitler en voorál op de holocaust waarbij een van de officiele versie deels of geheel afwijkende mening gegeven wordt, dan blijft het niet slechts bij kritiek zoals in de genoemde gevallen; er zijn er die vermoedelijk nog níet weten dat er mensen gearresteerd, berecht en veroordeeld zijn, slechts omdat die een ándere mening hadden over de holocaust; het kunnen er nu meer of minder zijn, maar enige tijd geleden werd meegedeeld dat het huidige aantal “dissidenten” die een afwijkende mening over de holocaust hebben en daarom berecht en gevangengezet, in Duitsland alleen al circa 6.500 zou zijn! Dit is ook gebeurd met mensen in België, Frankrijk, en andere Europese landen. Vraag u daarom nog eens af of we wérkelijk ook álles kunnen zeggen van wat we denken!

De Israëlische Genocides Tegen de Palestijnen; wreedheden, fosfor-bommen, en de Nieuwste Israëlische Oorlogstechnologie vs. De Stenengooiende Palestijnen. 

Circa drie jaar na het einde van WW II werd op 14 mei 1948 Israël als staat uitgeroepen; al spoedig na haar onafhankelijkheid moest de jonge natie het opnemen tegen Arabische legers die korte tijd later binnengevallen waren: De Onafhankelijkheidsoorlog. Israël wist te overwinnen; ook tijdens de Zesdaagse Oorlog wist Israël tegen een Arabische overmacht staande te blijven en aangezien wat er met het Joodse volk tijdens WW II gebeurd was, stond de hele wereld in die tijd sympathiek tegenover deze kleine natie; Arabische invallers hadden de Joden weer willen verdrijven nadat die Palestina (wat voorheen een droog stuk onbewoond woestijn zou zijn geweest) in korte tijd in een bloeiende oase hadden veranderd; dit was iets wat de Arabieren en de Palestijnen (waarvan de laatsten waarschijnlijk altijd een flink eind verderop hadden gewoond) nooit hadden willen doen in al die tijd dat de regio er maar verwaarloosd en desolaat bij had gelegen. En de wereld juichte de Israëlische overwinningen toe. Het zou pas veel later zijn, dat we iets zouden horen over de Nieuwe Historici, Israëlische geschiedschrijvers waaronder Ilan Pappé, Simfan Flappan, en anderen, die ons een geheel ánder Joods geluid” zouden laten horen. Eigenlijk begon het tij voor Israël zich al enigszins te keren nadat de Falangisten in 1982 onder bescherming van het Israëlische leger de vluchtelingenkampen Sabra en Chatilla binnengevallen waren en er circa 2.000 Palestijnse vluchtelingen afslachtten. De Israëlische minister van Defensie was indertijd Ariel Sharon. Later moest hij om die reden ook aftreden. Het was toen echter voor de eerste maal dat de als beesten afgeslachte vluchtelingen voor de wereldwijde media te zien waren. Verder gaven de genoemde Nieuwe Historici een geheel ánder beeld van de gebeurtenissen rondom de creatie van Israël als staat: zo was er al eeuwenlang een bloeiende Palestijnse gemeenschap in Palestina geweest; het land hád er nooit verlaten en onbewoond bijgelegen zoals de officiele versie tot dan toe luidde; Joodse terroristen waren al begonnen met het terroriseren van de Palestijnen vóór de onafhankelijkheidsdatum. Het Palestijnse dorp, Deir Yassin, viel als eerste dorp ten prooi aan een nachtelijke aanval door deze terroristen; de overlevenden van deze brute raid sloegen op de vlucht en maakte overal bekend wat er te Deir Yassin plaatsgevonden had. De Joodse terroristen waren hiervan op de hoogte; al spoedig trokken zijn in militaire voertuigen zoals jeeps langs alle Palestijnse dorpen en verkondigden de inwoners dat die als die niet spoedig huis en haard zouden verlaten, hen hetzelfde lot zou treffen als de dorpelingen van Deir Yassin getroffen had. Een deel vluchtte en zij die dit niet deden, werden later uit hun huizen en omgeving verdreven door de Israëli’s. Zo zouden er tijdens deze operatie, Operation Dalet, waarvan de dan nog toekomstige eerste minister-president, David Ben-Gurion, het meesterbrein was, 800.000 á 1.000.000 Palestijnen verdreven worden waarbij er velen op gruwelijke wijze werden vermoord, uiteindelijk in armzalige VN-vluchtelingenkampen terechtkomen. De Palestijnse dorpen werden verwoest waarvan er op de ruïnes Israëlische steden en dorpen gebouwd werden. En zo werd de mythe van een “leeg en onbewoond land” voordat de Zionistische Joden er kwamen, geboren. In die tijd wist het grootste deel van de wereld dit niet; er was trouwens dan ook geen internet in die tijd…..

De Israëlische Operaties, Cast Lead en Protective Edge. 

Het zou pas veel later blijken dat de Palestijnen al voor vele jaren onder een wrede Israëlische bezetting leefden. En langzamerhand nam de kritiek op Israël die reden dan ook toe. Wat de meeste en heftigste kritiek vanuit het buitenland op Israël losgemaakt had, waren de recente genocides tegen de Palestijnen onder de codenamen Cast Lead (winter 2008-3009 en Protective Edge (zomer 2014). In het eerste geval werden er in Gaza meer dan 1.500 Palestijnen vermoord, tijdens de jongste operatie meer dan 2.000. In verschillende delen van de wereld werden massademonstraties tegen de Israëlische wijze van optreden gehouden waarbij het in bepaalde gevallen tot gewelddadige botsingen kwam tussen betogers en politie. Nu wordt van titjd de vraag gesteld: “waarom is er zoveel ktitiek op Israël tijdens dergelijke operaties en horen we nauwelijks of niets over de mensenrechteschendingen in bijvoorbeeld China, Noord-Korea of in andere landen waar ook de rechten van de bevolking met voeten verteden wordt?” Dat lijkt een goede en redelijke vraag te zijn, totdat we wat dieper na gaan denken:

Het is voor eenieder onder de hand duidelijk dat een of meer Joodse organisaties luid beginnen te protesteren wanneer er sprake zou zijn van een (zoals zij het zich althans inbeelden) toenemende trend van “holocaust-ontkenning.” 

Het is evenzeer duidelijk dat als er maar een kwaad woord wordt gezegd tegen/over Joden, diezelfde organisaties de noodklok luiden. Het resulteert dan in een dramatisch rapport waarin (al of niet vermeende) anti-Semitische incidenten, ongeacht hoe klein die ook mochten zijn, breed en en gedramatiseerd en wel, worden uitgemeten. 

Velen weten nu ook (en dat is voornamelijk te danken aan het feit dat zij de beschikking over het internet hebben), dat niet álles waar schijnt te zijn wat er in het verleden (vnl. de jaren ’60, ’70 en ’80) over Adolf Hitler, de Nationaal-Socialistische beweging en de holocaust gepubliceerd is; en dat wat er tot nu toe aan tonnen aan materiaal gepubliceerd is, is voor het overgrote merendeel afkomstig  van Joden! Daarnaast blijkt dat de vele vermeende ooggetuigenverslagen van holocaust-overlevenden elkaar tegenspreken of rechtsstreek uit De Goddelijke Comedie van Dante en De Tovenaar van Oz voortgekomen leken te zijn! Enige twijfel aan deze zaken in het openbaar is gewoonweg niet toegestaan en velen dóen dit dan ook niet om maar niet voor anti-Semiet versleten te worden! Daarnaast moeten we bedenken dat er al in vele landen méér dan een holoaust-memorial opgericht zijn, zelfs in díe landen waar de holocaust nooit plaatsgevonden heeft! Al deze bizarre zaken treffen we echter niet aan bij die regimes in die landen waar ook de mensenrechten nog worden geschonden, niet aan. En dát is de reden dat er in tegenstelling met de schending van mensenrechten elders, zo heftig tegen Israël gedemonstreerd wordt als de Israëlische “uitverkorenen van God” het in de Israëlische Knesset weer eens een inval in hun gedachte krijgen om deze inval vervolgens te transformeren in een inval in Gaza waarbij weer vele Palestijnen (slechts gewapend met stokken, stenen en wat lichte vuurwapens) het onderspit moeten delven tegenover een Israëlische legermacht, uitgerust met de nieuwste oorlogstechnologie en geavanceerd wapentuig (dankzij de Verenigde Staten aan Israël aangeleverd met jaarlijks miljarden dollars aan steun). Ook weten we nu dat Duitsland al sinds jaar en dag jaarlijks een bepaald bedrag aan schadevergoeding aan Joodse organisaties en Israël betaalt, zelfs hoewel vele holocaust-overlevenden al enige tijd overleden zijn; zou iemand hier ook maar iets van zeggen, dan zou die weleens op zijn best een argeloze of onwetende en in het ergste geval een “anti-Semiet” kunnen zijn.

Conclusie. 

Het bovenstaande is slechts een klein deel van wat ik de geheime geschiedenis (secret history) zou willen noemen omdat de ándere kant van WWI ons nooit in een goede samenhang getoond is. En die publicaties waarin stukjes waarheid te vinden zijn, zijn die op hun beurt weer omringt met vele leugens en dit maakt de verwarring alleen maar groter. Het internet blijkt de enige uitzondering te zijn waar we terecht kunnen voor een tot op zekere hoogte (want niemand onzer heeft een totaalbeeld) samenhangend beeld van wat er wérkelijk allemaal plaatsgevonden heeft tijdens WW II. Maar ook op het internet neemt de druk (hoewel langzaam en gestadig) toe; in het recente verleden zijn youtube-accounts die kennelijk een té optimistisch beeld van Hitler en de Nazi’s gaven, verwijderd “wegens schending van auteursrechten.” Sommige websites zijn uit de lucht gehaald. De dreiging van het revisionisme neemt voor bepaalde lieden kennelijk gevaarlijke vormen aan; desondanks is het voor eenieder beter dat de waarheid betreffende het laatste wereldconflict naar buiten komt en die dan op redelijke wijze door zowel Joodse organisaties zoals o. a. de Anti Defamation League, het Joodse Wereldcongres, voor Nederland, het CIDI en het Federatief Joods Nederland, holocaust-historici als revisionisten en de weinige holocaust-overlevenden die er nog zijn, nuchter naar waarheid beoordeeld en besproken zal worden; twijfel aan welk onderdeel van WW II dan ook op zich (en dan voornamelijk wat de holocaust betreft) op zich, hoeft daarom nog geen halsmisdaad te zijn…

Ton Nuiten – Zaterdag 29 augustus 2015.

Dit bericht was geplaatst op augustus 30, 2015. Markeer de permalink als favoriet. 3 reacties

3 thoughts on “Concentratiekamp Treblinka: Vernietigingskamp of Doorgangskamp? Het Revisionisme & Israel en de Palestijnen.

  1. Treblinka bestond uit twee kampen, een werkkamp en een vernietigingskamp. Het werkkamp werd al in 1941 in gebruik genomen. In Treblinka werd ook geen zyklon-b gebruikt, zoals u schrijft, maar koolmonoxide.

    Al in 1945 werd door een Poolse rechter en een patholoog een grote hoeveelheid menselijke resten gevonden, verspreid over een groot gebied en tot 7 meter diep. Een tweede onderzoek in 1959 toonde wederom een enorme hoeveelheid menselijke resten aan. Van beide expedities zijn foto’s gemaakt en gedetailleerde rapporten opgesteld.

    Hoe meneer Krege het voor elkaar gekregen heeft om niets te vinden is dan ook onbegrijpelijk raar.

    Like

    • Hay, JennyJo; dank je voor je reactie! Het is inderdaad zo dat holocaust-overlevenden melding hadden gemaakt van koolstofmonoxide. Dank je voor je correctie! Ook is het zo dat er de stoffelijke resten van gevangenen zijn gevonden. Het is echter waarschijnlijker dat die van gevangenen waren die tijdens het transport naar Treblinka om het leven waren gekomen. Het zullen waarschijnlijk deze stoffelijke resten zijn die door de Poolse rechter en patholoog zijn gevonden. Daarnaast zou het gebied in het kamp waar de talloze overblijfselen van degenen die er omgekomen zijn, te klein zijn om er de talloze stoffelijke resten te kunnen bevatten. Om die reden valt het ook te betwijfelen dát er het grote aantal van 800.000 á 900.000 Joden zouden zijn vermoord.

      Dat Treblinka eerder een doorgangskamp dan een “doodsfabriek” was, is het feit dat Joodse overlevenden ervan hebben getuigd dat zij na enige tijd in Treblinka te hebben verbleven, zij opnieuw op transport werden gezet naar o.a. Majdanek en Lublin. Als het kampbestuur van Treblinka de intentie gehad zou hebben om álle Joden daar te vernietigen (zoals o.a. wijlen Jules Schelvis beweerde) dan zouden Joodse mensen zoals bijvoorbeeld Zelda Gordon, Alexander Goldstein, Sol Liber, Eddie Bachner, Riva Kremer, Joseph Tekulsky, Linda Penn niet hebben vermeld dat zij vanuit Treblinka naar o.a. Majdanek en Lublin waren overgebracht. Wat de massamoord op Joden via koolstofmonoxide betreft, de oorspronkelijke vernietigingsprocedure zou moord d.m.v stoom zijn geweest! Sommige overlevenden maakten er destijds melding van dat talloze Joden waren “doodgestoomd.” Dit werd toen wid en zijd als waar geaccepteerd. Later is dit echter vervangen met het koolstofmonoxide-verhaal. En…het was de overlevende, Samuel Gringauz, die eens het volgende zei over de talloze getuigenissen van andere overlevenden:

      “Most of the memoirs and reports are full of preposterous verbosity, graphomanic exaggeration, dramatic effects, overestimated self-inflation, dilettante philophizing, would-be lyricism, unchecked rumours, bias, partisan attacks and apologies.”

      En het is juist op deze vele getuigenissen waarop het grootste deel van de holocaust op is gebaseerd. Ik hoop dat je zelf ook eens verschillende websites van revisionisten zult gaan bezoeken om te zien wat zij te zeggen hebben. Bekijk bijv. deze video eens: https://www.youtube.com/watch?v=14keduc2GBs

      Met vriendelijke groet: Ton.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s