Jan van Barneveld: Onwaarheidsverkondiger en Pleitbezorger en Verdediger van een Goddeloos Israëlisch regime!

In de uitgave van het tweewekelijkse tijdschrift, Het Zoeklicht (nr. 17, 15 augustus 2014), lezen we een artikel over Israël van de hand van Jan van Barneveld. De inleiding van dit artikel met de titel, Sympathie voor de Palestijnen, luidt als volgt:

“De meeste grote traditionele kerken in het Westen hebben veel sympathie voor de ‘Palestijnen’ en steeds meer kritiek op Israël. Ook een groeiend deel van de evangelische, Bijbelgetrouwe christenheid valt voor de propaganda voor de zogenaamde ‘rechten van arme, door Israël onderdrukte ‘Palestijnen.” Het is opvallend dat in discussies en artikelen over Israël en de ‘Palestijnen’ de Bijbel nauwelijks een rol speelt. Signalen die de Bijbel ‘tekenen van de tijd’ noemt, worden schouderophalend genegeerd. Terwijl de Bijbel Gods gezaghebbend Woord is. Ook in zaken rond Israël.”  

De toenemende sympathie en geleidelijk afbrokkelende steun voor Israël onder vele Christenen, worden door Van Barneveld deels toegeschreven aan “gebrek aan Bijbelkennis en vrucht van een vaag denken vanuit de vervangingstheologie. Deze dwaalleer blijkt al eeuwen een sterk wapen in de handen van vijanden van Gods volk.” (vette letter toegevoegd)

Als we menen wat Van Barneveld nu precies bedoelt, zegt hij eigenlijk dat de Christelijke Kerken waarvan het Hoofd Niemand minder dan Christus Jezus is, vijanden zijn van ‘Gods volk’ waarmee hij uiteraard Israël bedoelt! En bedenk dat Van Barneveld dit schreef vlak na de Israëlische militaire operatie, Protective Edge, waarbij naast de 60 á 70 Israëlis die er toen om het leven kwamen, meer dan 2.000 Palestijnen (militanten maar voor het overgrote deel mannen, vrouwen en kinderen) op gruwelijke wijze om het leven gebracht werden! En wanneer de Israëlische regering na een dergelijke wrede slachting van talloze onschuldige Palestijnse burgers weer eens komt met de zionistisch-Joodse fabel komt dat de “terreurbeweging” Hamas zich met haar raketinstallaties in dichtbevolkte wijken in Gaza verborgen had gehouden en dat de Israëlische lucht- en landstrijdkrachten niets ander kon doen dan deze wijken te bombarderen en te beschieten, dan gelooft Van Barneveld dit maar ál te graag! Dat zowat al de Israëlische regeringen vanaf de eerste met David Ben-Gurion als de eerste Premier tot op de huidige met Benjamin Netanyahu aan het roer de leugen hoog in het vaandel hadden en hebben staan, wordt door Van Barneveld kennelijk voor onmogelijk gehouden! Wat hem (en ook veel andere Nederlandse christen-zionisten trouwens) betreft, moeten we onvoorwaardelijk achter Israël gaan en blijven staan, al was het maar om Gods toorn te vermijden! Dat dan ook wij (als we een dergelijke idiote vermaning op zouden volgen, wat wij zelf echter geenszins zullen doen!) op deze wijze medewerkers aan het kwaad worden, is kennelijk niet tot hem doorgedrongen!

 

Een Vaag Denken? 

 

Dan heeft Van Barneveld het over “een vaag denken vanuit de vervangingstheologie.” Aangezien hij het hier over een “vaag denken” heeft wat de vervangingsleer betreft, schijnt Van Barneveld zélf niet te weten wát die precies inhoudt, alleen dat deze theologie leert dat Israël en het Joodse volk plaats gemaakt hebben voor de Christelijke Kerk en dát kán en mág dan ook niet waar en dus niet goed zijn! Kortom: Deze leer is niet waar omdát zij niet waar is! Aangezien Van Barneveld niet eens schijnt te weten, wát de vervaningsleer precies inhoudt maar daar wél op voorhand een zeer negatief oordeel over weet te geven, moet worden vastgesteld dat hij zeer bevooroordeeld is.

 

De Bijbelkennis van Jan van Barneveld.

 

Dan noemt Jan van Barneveld vijf redenen op waarmee hij aan wil tonen dat God door de eeuwen heen ondanks hun zonden en afvalligheid van Hem, tóch een ononderbroken relatie met Israël/het Joodse volk heeft onderhouden. Hij beschrijft in het kort Leviticus 26:1-43. De verzen 1-13 maken duidelijk dat als Israël Gods geboden zou gehoorzamen, Hij hen op hun beurt zou zegenen; de verzen 14-43 beschrijven de rampen, tegenslagen en nederlagen die Israël zou lijden als het níet aan Gods geboden zou voldoen. Van Barneveld zegt dan dat hoewel het meeste (zowel de zegeningen als de rampen) over Israël gekomen waren, dit niet het einde is waarna hij de verzen 44-45 citeert:

“Maar ook zelfs wanneer zij in het land van hun vijanden zijn, versmaad Ik hen niet en heb Ik geen afkeer van hen zodat Ik hen zou vernietigen en Mijn verbond verbreken, want Ik ben de HERE, hun God. Maar Ik zal hun ten goede gedenken het verbond met hun vaderen.” 

Welnu, dit stáát er wel maar wat Van Barneveld doet, is dat hij niet bij vers 39 begint en om een verkeerde bijbeluitleg te vermijden, moeten we soms méér dan slechts enkele verzen lezen. We zullen beginnen vanaf vers 39:

“En wie van u overgebleven zijn, zullen vanwege hun ongerechtigheden wegkwijnen in de landen van uw vijanden. Ja, ook vanwege de ongerechtigheden van hun vaderen zullen zij met hen wegkwijnen. Wanneer zij hun ongerechtigheid zullen belijden, mét de ongerechtigheid van hun vaderen, hun trouwbreuk die zij tegen Mij gepleegd hebben en ook dat zij tegen Mij zijn ingegaan -zodat Ik ook Zelf tegen hen inging en hen in het land van hun vijanden bracht- of wanneer dan hun onbesneden hart vernederd wordt en zij behagen scheppen in de straf voor hun ongerechtigheid, dan zal Ik denken aan Mijn verbond met Jakob. En ook aan Mijn verbond met Izak, en ook aan het verbond met Abraham zal Ik denken, en Ik zal denken aan het land. Terwijl het land door hen verlaten is en behagen schept in zijn sabbatsjaren -het ligt er immers omwille van hen verlaten bij- hebben zijzelf behagen in de straf voor hun ongerechtigheid, omdat, ja, omdat zij Mijn bepalingen verwierpen en hun ziel van Mijn verordeningen walgde. Maar bovendien: wanneer zij in het alnd van hun vijanden zullen zijn, dan zal Ik hen niet verwerpen en niet van hen walgen door hen te vernietigen en Mijn verbond met hen te verbreken, want Ik ben de HEERE, hun God.” 

Hier wordt het een en ander duidelijk: pas wanneer het Joodse volk wat door God vanwege hun afvalligheid van Hem en hun zonden uit Israël naar vreemde landen verdreven had, gezamelijk hun zonden zouden belijden en zich weer bekeren tot Hem, dán -en niet eerder- zou God op Zijn beurt ook Zijn verbond met Abraham, Izak en Jakob en het land weer gedenken. En dan zou God ook geen afkeer van hen blijven houden terwijl zij nadat zij zich bekeerd hadden, nog in den vreemde verbleven. En zo is het ook gebeurd; nadat het Joodse volk voor zeventig jaar als ballingen in Babylon verbleven had, hebben zij ook hun zonden beleden en zich bekeerd; God had nl. zeventig jaren van ballingschap voor het Joodse volk bepaald omdat Hij Die alwetend is, van tevoren reeds wist dat een rest van het Joodse volk uiteindelijk hun zonden zou belijden en bekeren terwijl zij nog in ballingschap waren. Dit wordt duidelijk uit wat de profeet Daniël die mét hen in ballingschap was. Op dat moment hadden de Perzen en Meden Babel veroverd en Daniël merkt vanuit de Heilige Geschriften dat de ballingschap er bijna op zat:

“In het eerste jaar van Darius, de zoon van Ahasveros, uit het geslacht van de Meden, die koning gemaakt was over het koninkrijk der Chaldeeën, in het eerste jaar van zijn regering merkte ik, Daniël, in de boeken het aantal jaren op waarover het woord van de HEERE tot de profeet Jeremia gekomen was: zeventig jaren zouden na de verwoesting van Jeruzalem voorbij moeten gaan. Ik richtte mijn gezicht tot de Heere God, om Hem te zoeken in gebed en met smeekbeden, met vasten, en in zak en as. Ik bad tot de Heere, mijn God, en deed belijdenis en zei: Och HEERE, grote en ontzagwekkende God, Die Zich houdt aan het verbond en de goedertierenheid ten aanzien van hen die Hem liefhebben en Zijn geboden in acht nemen, wij hebben gezondigd, wij hebben onrecht gedaan, wij hebben goddeloos gehandeld, wij zijn in opstand gekomen door af te wijken van Uw geboden en bepalingen. Wij hebben niet geluisterd naar Uw dienaren, de profeten, die in Uw Naam spraken tot onze koningen, onze vorsten en onze vaderen en tot heel de bevolking van het land. Bij U, HEERE, is de gerechtigheid, maar bij ons de schaamte op het gezicht – zo is het heden ten dage bij de mannen van Juda, bij de inwoners van Jeruzalem en bij heel Israël, bij hen die dichtbij zijn en die ver weg zijn, in alle landen waarheen U hen verdreven hebt om hun trouwbreuk, die zij tegenover U gepleegd hebben.” (Danïel 9:1-7)

Het is goed, dit hele hoofdstuk door te lezen; na zijn belijdenis van Daniël van zijn zonden en die van zijn volk (verzen 1-19) verschijnt de engel Gods, Gabriël, om Daniël te kennen te geven wat er met het Joodse volk vlak ná de ballingschap gebeuren zal. Gabriël spreekt dan over het herstel en de periode daarna die zich uitstrekt tot aan de verwoesting van de tweede tempel door de Romeinse veldheer, Titus. (verzen 24-27) Dezelfde belijdenis vinden we ook bij de profeet, Nehemia. Nadat hij van overlevenden van de ballingschap te horen heeft gekregen hoe slecht de omstandigheden van het klein aantal Joden te Jeruzalem (wat niet weggevoerd was) en Jeruzalem zijn (Nehemia 1:1-4), gaat Nehemia in gebed:

“Het gebeurde, toen ik deze woorden hoorde, dat ik ging zitten en begon te huilen. Ik bedreef enkele dagen rouw, terwijl ik voor het aangezicht van de God van de hemel vastte en bad. Ik zei: Och, HEERE, God van de hemel, de grote en ontzagwekkende God, Die het verbond en de goedertierenheid in acht neemt voor hen die Hem liefhebben en Zijn geboden in acht nemen. Laat Uw oor toch opmerkzaam zijn en Uw ogen open, om te luisteren naar het gebed van Uw dienaar dat ik heden dag en nacht voor Uw aangezicht bid voor de Israëlieten, Uw dienaren. Ik belijd de zonden van de Israëlieten, die wij tegen U begaan hebben. Ook ik en mijn familie, wij hebben gezondigd. Wij hebben het grondig bij U verdorven. Wij hebben de geboden, de verordeningen en de bepalingen, die U aan Uw dienaar Mozes geboden hebt, niet in acht genomen. Denk toch aan het woord dat U Uw dienaar Mozes geboden hebt: als u ontrouw bent, zal Ik u overal onder de volken verspreiden. Maar als u zich tot Mij bekeert en Mijn geboden in acht neemt en die houdt – al bevonden uw verdrevenen zich aan het eind van de hemel, vandaar zal Ik hen bijeenbrengen en hen brengen naar de plaats die Ik gekozen heb om daar Mijn Naam te laten wonen.” (Nehemia 1:4-9)

En na de belijdenis van hun ongerechtigheden en bekering, keerde God Zich weer tot hen en gedacht het verbond en het land van waaruit de Israëlieten zeventig jaren daarvoor uit verdreven waren. Bij Jan van Barneveld vinden we echter niets van dit alles terug; hij schijnt te beweren dat God ook mét het Joodse volk in den vreemde was, ná hun verbanning en vóór hun bekering. Uit de bovenstaande passages kunnen we echter duidelijk opmaken dat dit niet het geval was. Zijn kennis van de Bijbel is dan ook zeer oppervlakkig te noemen.

 

Meer onwaarheden. 

 

Jan van Barneveld, schrijft dan het volgende:

“Kerk en wereld hebben het Joodse volk veracht en geprobeerd te vernietigen. Kerken trokken de verbonden naar zich toe. Maar de HERE, de trouwe Verbondsgod van Israël, versmaadde hen niet. Hij gaat door met het herstel van Zijn volk. God stelt Babel als voorbeeld en zegt: Ík ben tegen Mijn volk toornig geweest, Ik heb Mijn erfdeel ontwijd en het in uw macht gegeven; gij hebt het geen barmhartigheid bewezen’ (Jesaja 47:6). Vertaald naar deze tijd: Israël kan fouten maken en in de problemen komen. Gij dient hen barmhartigheid te bewijzen, maar hebt Israël geboycot en onrechtvaardig bekritiseerd.” 

Het is waar dat Babel later door God geoordeeld werd; het hele hoofdstuk van Jesaja, 47, gaat daar ook over. We moeten echter wél bedenken dat Israël zich in die tijd in ballingschap bevond vanwege haar eigen zonden en ongerechtigheden zoals boven uitgelegd. Dat God Babel oordeelde, was omdat de heersers zelf ook zo wreed waren ten aanzien van het Joodse volk, dus heeft Van Barneveld hier gelijk in. Maar om deze geschiedenis te betrekken op onze tijd, is totaal verkeerd, voornamelijk nu steeds meer naar buiten komt hoe wreed de Israëlische heersers zelf al voor jaren zijn tegenover de Palestijnen  die van Van Barneveld zelf kennelijk geen barmhartigheid hoeven te verwachten! Tegelijkertijd beweert hij dat Israël “fouten” kan maken. Hier hebben we dit scherpe onbijbelse contrast weer: Israël goed en de Palestijnen fout! Kennelijk kan Israël hoewel het “fouten” maakt, niet meer zwaar zondigen hoewel nu steeds meer duidelijk wordt, wat voor gruwelijke oorlogsmisdaden het ‘meest morele leger ter wereld” tot nu toe al niet gepleegd heeft tegen de Palestijnen: het gebruik van fosfor-granaten tijdens Operatie Cast Lead in december en januari 2008/2009 is slechts een van de vele voorbeelden! Maar ook als Gaza voor een bepaalde tijd niet (of beperkt) in beeld is bij de massamedia, vinden er mensonterende dingen plaats! En wat zegt Israël als het om die reden terecht bekritiseerd wordt? Juist, “Ik sta boven de internationale wetgeving.” En heeft dezelfde profeet, Jesaja, die door Van Barneveld wordt geciteerd om alle terechte kritiek op Israël het zwijgen op te leggen met zijn “goddelijke” dreigementen, hier ook iets over te zeggen? Jazéker, lees maar mee:

“Zij zeggen: Blijf waar u bent, nader niet tot mij, want ik ben heiliger dan u. Dezen zijn rook in Mijn neus, een vuur dat de hele dag brandt.” (Jesaja 65:5)

En dit is nu wat God zegt, in tegenstelling met Van Barneveld (en naast hem ook vele anderen trouwens) die meent op te moeten treden als verdediger en pleitbezorger voor hen die gruwelijk kwaad doen!

 

Hebben de Kerken de Verbonden Naar Zich Toegetrokken? 

 

Verder beweert Van Barneveld dat de kerken de verbonden naar zich toegetrokken zouden hebben; met andere woorden, zij hebben zich iets wederrechtelijk toegeëigend wat eigenlijk aan Israël toebehoorde. En dat is volkomen fout, meent hij. We zullen ons hier later mee bezig houden. Wat we nu gaan doen, is om aan te tonen dat allen die door God geroepen (uitverkoren) werden, geroepen werden op grond van Gods genade en geloof in Hem en niet op grond van ras, etnische afkomst. We zullen het volgende citeren, eveneens uit Jesaja:

“Zo zegt de HEERE: Zoals wanneer er nog sap in een druiventros gevonden wordt en men zegt: Richt hem niet te gronde want er is een zegen in, zo zal Ik doen terwille van Mijn dienaren. Ik zal hen niet allen te gronde richten. Ik zal nageslacht uit Jakob doen voortkomen, uit Juda een erfgenaam van Mijn bergen; Mijn uitverkorenen zullen het in bezit nemen en daar zullen Mijn dienaren wonen.” (Jesaja 65:8-9)

Het “nageslacht uit Juda” en de erfgenaam uit Juda, is Niemand minder dan Jezus! En de druiventros zelf waarin nog wat sap is overgebleven, staat symbool voor het Joodse volk wat op een kleine rest na (het sap), tijdens de komst van Jezus volkomen van God afgeweken was. Uit deze kleine groep getrouwe gelovigen zou Jezus, de Messias, voortkomen. Het was deze kleine groep mensen, de apostelen en hen die later in Jezus zouden geloven, die het uitverkoren overblijfsel zouden vormen terwijl de meerderheid der Joden Jezus verworpen zouden hebben. Dit overblijfsel (waaronder de evangelieschrijvers, Mattheüs, Marcus, Lucas en Johannes, de apostelen, Petrus, Filippus, Andreas en later ook Paulus en anderen zouden behoren), was de vroegere Christelijke Kerk! Paulus heeft het over dit gelovig overblijfsel als hij het volgende schrijft:

“Ik zeg dan: Heeft God Zijn volk verstoten? Volstrekt niet! Ik ben immers ook een Israëliet, uit het nageslacht van Abraham, van de stam Benjamin. God heeft Zijn volk, dat Hij van tevoren kende, niet verstoten. Of weet u niet wat de Schrift zegt in de geschiedenis van Elia, hoe hij God aanspreekt over Israël en zegt: Heere, Uw profeten hebben zij gedood en Uw altaren afgebroken, en ik ben alleen overgebleven. Ook staan zij mij naar het leven. Maar wat zegt het Goddelijk antwoord tegen hem? Ik heb voor Mijzelf nog zevenduizend mannen overgelaten die de knie voor het beeld van Baäl niet gebogen hebben. Zo is er dan ook in deze tegenwoordige tijd een overblijfsel ontstaan, overeenkomstig de verkiezing van de genade.”  (Romeinen 11:1-5)

Net zoals er in de tijd van de profeet, Elia, (wat een tijd van grote afvalligheid en goddeloosheid was) dat er een gelovig overblijfsel was (terwijl Elia zelf meende dat hij van alle profeten de enige was die nog in leven was), zo was er ook ten tijde van de apostelen een gelovig overblijfsel. Paulus zelf die aanvankelijk de grootste vervolger van de Kerk was, hoorde hier ook bij. Over zichzelf schrijft de apostel dit:

“U hebt immers gehoord van mijn levenswandel, voorheen in het Jodendom, dat ik de gemeente van God uitermate fel vervolgde en die verwoestte.; en dat ik in het Jodendom meer vorderingen maakte dan veel leeftijdgenoten onder mijn volk, omdat ik een nog groter ijveraar was voor de overleveringen van mijn vaderen, Maar toen het God, Die mij vanaf de schoot van mijn moeder heeft afgezonderd en geroepen door Zijn genade, behaagde Zijn Zoon in mij te openbaren, opdat ik Hem door het Evangelie onder de heidenen zou verkondigen, ging ik niet meteen te rade bij vlees en bloed….”  (Galaten 1:13-16)

Paulus, aanvankelijk Saulus geheten en een groot kerkvervolger die zoals hijzelf achteraf merkte, al vanaf zijn moederschoot door God apart gezet was om veel later de verdediger en pleitbezorger te worden van die Kerk en het geloof wat hij tevoren nog trachtte te vernietigen! Toch was ook hij een uitverkorene naar de genade Gods. En wat Romeinen 11:1-5 betreft, dat God Zijn volk niet verstoten had, had betrekking op het gelovig overblijfsel in de dagen van Paulus. De christen-zionisten waaronder Van Barneveld, passen dit in hun onkunde toe op het huidige onchristelijke en antichristelijke Israël!

 

Niet naar Ras maar naar Genade. 

 

Nu moeten we een ding duidelijk stellen: Het feit dat Paulus zegt dat hij zélf een Israëliet, een nakomeling van Abraham en afkomstig uit de Hebreeuwse stam Benjamin is, is op zich geen reden dat hij juist om díe reden uitverkoren door God zou zijn. Dit is een vorm van uitverkoren zijn op basis van ras, etnische afkomst. En dat heeft God niet zo bedoeld. Paulus geloofde God en zoals Abraham daarvoor veek eerder deed:

“De HEERE nu zei tegen Abram: Gaat u uit uw land, uit uw familiekring en uit het huis van uw vader, naar het land dat Ik u wijzen zal. Ik zal u tot een groot volk maken, u zegenen en uw naam groot maken; en u zult tot een zegen zijn. Ik zal zegenen wie u zegenen, en wie u vervloekt, zal Ik vervloeken; en in u zullen alle geslachten van de aardbodem gezegend worden. Toen ging Abram op weg, zoals de HEERE tot hem gesproken had, en Lot ging met hem mee. Abram was vijfenzeventig jaar toen hij uit Haran vertrok.” (Genesis 12:1-4)

Het moet hier duidelijk gesteld worden dat Abram (later Abraham), niet door God geroepen (uitverkoren) werd omdat hij een “Jood” zou zijn; hij was was etnische oorsprong een Babyloniër! Hij  werd door God geroepen omdat Hij hem genadig was en door hem en zijn Zaad, Jezus Christus, alle volkeren der aarde eens zou zegenen. Welnu, Abram toonde zijn geloof in zijn  roeping die God hem gaf zijn geloof door gehoorzaam te zijn aan Zijn stem, door zoals God van hem verlangde dat hij zijn omgeving, familie en zijn ouderlijk huis zou verlaten, op weg naar een land waar God hem heen zou leiden. Verderop in het boek, Genesis, krijgt Abram wederom de belofte dat hij veel nageslacht zou krijgen:

“Toen leidde Hij hem naar buiten en zei: Kijk toch naar de hemel en tel de sterren, als u ze kunt tellen. En Hij zei tegen hem: Zo talrijk zal uw nageslacht zijn. En hij geloofde in de HEERE, en Die rekende hem dat tot gerechtigheid.”  (Genesis 15:5-6)

En hier is het meer dan duidelijk dat het hier niet om ras, etnische oorsprong gaat maar om geloof in God! En op dezelfde wijze zou veel later Saulus/Paulus in God geloven (hoewel hij op een dramatische wijze tot bekering kwam, zie Handelingen 9:1-19)  Het probleem is dat vele christen-zionisten dit wél doen en dat maakt dan ook dat het wáre evangelie van Christus Jezus verbasterd en verwrongen wordt tot een racistisch evangelie! 

 

De Twee Verbonden: Het Oude Vervallen en Het Nieuwe nog Steeds van Toepassing. 

 

Zoals gezegd, zullen we ons nu met de verbonden bezighouden waarvan Van Barneveld beweert dat de kerken die zich wederrechtelijk zouden hebben toegeëigend maar die in werkelijkheid aan het Joodse volk toe zouden behoren. Wat Van Barneveld en vele andere christen-zionisten schijnbaar maar niet willen zien, is dat het Oude Verbond wat God ooit met Abraham en het volk Israël gesloten had, voorgoed verdween nadat Jezus aan het kruis gestorven was! Dit Oude Verbond hield in: een fysiek land, een volk, een stad en een zichtbare tempel. Op het moment dat Jezus stierf, werd het voorhangsel van de tempel te Jeruzalem, waarachter zich het Heilige der Heilige bevond, van boven naar beneden in tweeën gescheurd als door een onzichtbare hand. Op deze wijze maakte God duidelijk dat de tempeldienst zoals het oude Israël die tot op dat moment gekend had, voorgoed tot een einde gekomen was. Het gelovige overblijfsel waar we het al over hadden, wat Jezus had geaccepteerd als de wáre Messias en Verlosser, kwam toen onder het Nieuwe Verbond “door Zijn bloed” terecht. De meerderheid echter onder het Joodse volk wat Jezus afgewezen en verworpen had (de Farizeeën, Sadduceeën en het merendeel der Joden), bleven zich echter vastklampen aan het Oude Verbond. Dit had echter geen enkele waarde meer; dit was ooit eens van toepassing in de oude bedeling en was slechts een schaduw van datgene wat beter was: het land Israël, haar stad Jeruzalem, de tempel, de Mozaïsche erediensten, dit alles waren schaduwbeelden, typebeelden van Hem Die eens komen zou. Nu Hij gekomen was en gestorven en weer opgestaan was, had Jezus ervoor gezorgd dat het Oude Verbond voorgoed beëindigd was en het Nieuwe ingesteld werd. En zij die in Hem geloofden, vormden nu in tegenstelling met het “oude, vleselijke” Israël wat zich angstvallig aan het inmiddels niet meer geldige Oude Verbond vasthield, nu het Nieuwe geestelijke Israël, de Christelijke Kerk. Om het nu eens duidelijk te maken: de kerken hebben de verbonden niet naar zich toegetrokken zoals Van Barneveld vanwege zijn gebrek aan de juiste bijbelhermeneutiek beweert. Het is Jezus Christus, God Zelf, Die het Nieuwe Israël, de Christelijke Kerk, het Nieuwe Verbond heeft gegeven en niet op grond van ras, etnische afkomst maar op basis van geloof in Hem! Dan hebben we nog dit: het is Jezus Zélf Die tijdens Zijn bediening in Israël de Joodse leiders meedeelde dat het Koninkrijk Gods van hen zou worden afgenomen en aan een ánder volk gegeven zou worden wat in tegenstelling met de Farizeeën en de Joden, de vruchten daarvan voort zou brengen! Met andere woorden: het is hier dat we over de vervangingstheologie lezen! Arme Jan van Barneveld, zijn eigen Meester , Jezus Christus in Wie hij beweert te geloven, is nota bene Zelf de auteur van de vervangingsleer! Lees maar mee en luister naar wat Jezus tot de priesterkaste van Israël zei:

“Jezus zei tegen hen: Hebt u nooit gelezen in de Schriften: De steen die de bouwers verworpen hadden, die is een hoeksteen geworden; dit is door de Heere geschied en het is wonderlijk in onze ogen? Daarom zeg Ik u dat het Koninkrijk van God van u weggenomen zal worden en aan een volk gegeven dat de vruchten ervan voortbrengt.” (Mattheüs 21:42-43)

En zo is het ook gebeurd; het Koninkrijk van God werd gegeven aan een ánder volk: de Christelijke Kerk! In Lucas 20:16 lezen we hetzelfde, waarop de Joodse leiders bij het horen hiervan Hem antwoorden: “Dat nooit.” En het lijkt alsof we tesamen met deze afvallige Joodse leider tevens de sten van Van Barneveld horen, “Dat nooit!” Maar het is duidelijk: de kerken hebben de verbonden niet naar zich toegetrokken; het Oude Verbond is reeds lang niet meer van toepassing en het Nieuwe Verbond heeft Jezus aan de Christelijke Kerk waarvan Hij het Hoofd en de Hoeksteen is, gegeven.

 

Tenslotte. 

 

Als we lezen, hóe Jan van Barneveld over de Palestijnen schrijft (‘palestijnen’), dan wordt een ding duidelijk: hier is een man aan het woord die racistische karaktertrekken bezit! Op de verachtelijke wijze zoals hij de Palestijnen beschrijft die nota bene reeds jarenlang het slachtoffer van een wreed en harteloos Israëlisch regime zijn! Dat is echter niet het enige; ook het waarheidsgehalte van Van Barneveld blijkt zeer onder de maat te zijn! Een prima voorbeeld hiervan vinden we op https://jominee.wordpress.com/2013/11/06/liegen-voor-israel/  Dergelijke mensen zouden eigenlijk nooit moeten prediken daar zij tegelijkertijd een totaal verkeerd beeld van God geven als een wreker over alles wat maar naar kritiek op Israël riekt. Ondertussen worden de Palestijnen (waaronder vele Christenen zijn, dus eigenlijk zijn mede-broeders en zusters in de Heer) al sinds jaar en dag door een wreed en goddeloos Israelisch onderdrukkend regime vernederd, gekleineerd, gemarteld en in vele gevallen ook vermoord! Maar wat het verkeerde beeld van God betreft wat christen-zionisten zoals Van Barneveld van Hem geven, lezen we dit ook niet in het boek Job? Jazéker, daar lezen we het ook! Het verhaal zal misschien bekend zijn: Job, in zijn dagen de rijkste man van het Oosten, wordt op een dag door vele rampen getroffen: verlies van zijn kinderen, zijn herders en vee; later wordt hij zélf door ziekten en kwalen getroffen. Drie vrienden van hem raken op de hoogte van wat Job allemaal overkomen is. Zij gaan naar hem toe om hem te troosten, een steun voor hem te zijn. Al snel slaat hun stemming en daarmee ook hun mening betreffende de wáre oorzaak van het zware lijden van Job om: het is niet voor niets dat Job nu zo te lijden heeft; het zal wel een verborgen zonde zijn die Job zelfs voor zijn vrienden zo goed verborgen had weten te houden! Aha: de wáre oorzaak ontdekt en vervolgens beginnen zij hun vriend die echter buiten zijn schuld in de problemen gekomen is, aan te klagen! Opmerkelijk is dat dit voorbeeld ook door christen-zionisten veroordeeld werd op de extreem-charismatische beweging. Die was in de jaren ’80 en vooral in de eerste helft van de jaren ’90 in het nieuws. Daar leerde men dat als iemand niet op goddelijke wijze genas van een kwaal na gebed, hij dit aan zichzélf te wijten had: ongeloof of een verborgen zonde! En de christen-zionisten keurden dit terecht af waarbij velen verwezen naar Job en zijn vrienden. Maar nu blijkt dat ook de “Palestijnse Job” zo zijn christen-zionistische “vrienden” heeft! Alleen gaat het hier niet om goddelijke genezing. Als nu die Palestijnse terroristen nu maar op wilden houden met het terroriseren van Israël en wérkelijk vrede wilden met de Joodse staat, dan zouden zij het niet voortdurend zo moeilijk hebben, terwijl de werkelijkheid eigenlijk volkomen omgekeerd is! En Jan van Barneveld is een van de “vrienden.” Als hij al op de Palestijnen (waaronder zoals gezegd, vele Christenen) met zoveel verachting neerziet, hoe kijkt hij dan tegen die Christenen hier aan die in tegenstelling met hem, een ándere mening over Israël en de Palestijnen hebben? We vrezen het ergste…..

 

Ton Nuiten – Zondag 8 novenber 2015.

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s