Twee Recensies: “Palestine Betrayed” van Efraim Karsh & “Livens in Common: Arabs and Jews in Jerusalem, Jaffa and Hebron” van Menachem Klein; “De Bolsjewisten van Moskou”; Een Stuk Verborgen Geschiedenis & David Ben-Gurion, “I Am In Favor Of Bolshevism.”

Zojuist hebben we een recensie gelezen van David Rodman over het boek, “Palestine Betrayed”, van Efraim Karsh. Karhs schrijft, zo betoogt Rodman, dat zowel de etnische zuivering van de Palestijnen door Israëlisch-Zionistische  militante eenheden als de samewerking tussen Trans-Jordanië en de Zionisten om de Palestijnen zo hun eigen staat te onthouden. Met het boek, zo gaat Rodman verder, zijn deze twee “mythen” die door de “Nieuwe Historici” (waarmee hij Ilan Pappé, Simha Flapan en andere Joodse historici bedoelt), voorgoed als zodanig ontmaskerd. De Palestijnen zouden al voordat de Joodse strijdkrachten hun steden zouden naderen, op de vlucht geslagen zijn Dit zou zijn gebeurd doordat de Palestijnse Arabieren hun eigen nationale instellingen zoals gezondheids- en welzijnsorganisaties in tegenstelling met die van de Joodse gemeenschappen die er ook leefden, niet hadden ontwikkeld. Toen de ongeregeldheden eenmaal begonnen, hadden En terwijl de Arabische leiders op aandringen van Hajj Amin el-Husseini, druk uitoefenden op de Palestijnse Arabieren de wapens tegen de Joodse eenheden, namen die echter zelf de vlucht, gevolgd door de Arabische Palestijnen. En zo zou het Palestijnse vluchtelingenprobleem zijn ontstaan. El-Husseini wordt ook wel de “Nazi-Muftie” genoemd daar hij in het verleden een of meer ontmoetingen met Adolf Hitler had gehad. Verder zou het verval en de uiteindelijke ineenstorting van van de Palestijns-Arabische smenleving al ver vóór het einde van het Britse Mandaat begonnen was. Hoewel Karsh ook op Israëlische, Britse en Arabische documenten afgaat in zijn genoemde boek, heeft hij uitgebreid gebruikgemaakt van Arabische bronnen. http://www.meforum.org/2950/palestine-betrayed

Efraim Karsh heeft dus de visie van Ilan Pappé, Sinha Flappan en andere Joodse “Nieuwe Historci”, nl. dat er van een doelbewuste etnische zuivering van de Palestijjnen door Zionistisch-Joodse strijdkrachten sprake zou zijn geweest, ontmaskerd als een “mythe.” Althans, dit beweert David Rodman in zijn  recensie over het boek van Karsh. Nu hebben we dit boek zelf niet gelezen. We weten dan ook niet, wélke Arabische bronnen Karsh voor zijn boek heeft gebruikt. Het boek van Karsh, “Palestine Betrayed”, werd in 2010 bij New Haven, Yale University Press gepubliceerd.

 

Noam Rotem & Menachem Klein. 

 

Zoals gezegd, weten we niet wát die bronnen die Efraim Karsh geraadpleegd heeft, te zeggen hebben. We zullen daarom dan ook niet ontkennen dat Efraim geheel ongelijk zou hebben. Maar we zijn  hierna zelf even op vérder onderzoek uitgegaan en kwamen uit bij een site waar Noam Rotem op zijn beurt een recensie geeft op het boek, “Lives in Common: Arabs and Jews in Jerusalem, Jaffa and Hebron”, van Menachem Klein. De recensie van Rotem begint als volgt:

“Voor de opkomst van het Zionisme en het Arabisch nationalisme, leefden Palestijnen en Joden in het Heilige Land in vrede. Het nieuwe boek van Menachem Klein brengt een vaak vergeten geschiedenis van Israël/Palestina in kaart en biedt wat advies over hoe we tot die tijd terug kunnen gaan.” 

Volgens de recensie beweert Klein dat zowel het Zionisme als het Palestijnse nationalisme van buitenaf in Palestina geïmporteerd werden. We leze verder:

“Zowel het Zionisme als het Palestijnse nationalisme kwamen naar Palestina van buiten het land. De twee bewegingen hadden zich in de Diaspora ontwikkeld, maar beiden zagen het gebied tussen de rivier en de zee als deel van hun oorlog voor controle; zij trokken grenzen in een plaats die zonder grenzen waren geweest ten koste van degenen die er leefden. Palestijnse inwoners maakten onderscheid tussen “Arabische Joden”-een gedeelde identiteit met Joden die of hier of in andere Arabische landen geboren waren- en Joodse immigranten uit Europa die er arriveerden om het land te herdefiniëren. Klein citeert enkele bijschrijvingen in dagboeken in de 20e eeuw neegepend door Palestijnen volgens wie niet-Ashkinazische Joden werden beschouwd als awlad al-balad (“zonen van het land”) en yahud awlad al-arab (“Joodse Arabieren”). (vetdruk toegevoegd)

Menachem Klein schrijft volgens de recensie van Noam Rotem verder dat deze “Joodse Arabieren” een zeer goede relatie hadden met hun Palestijnse buren; islamititsche vrouwen respecteerden er de Joodse gewoonten; sommige moslims deden samen met hun Joodse buren mee tijdens het opzeggen van gebeden. In de buurt van Sheikh Yarra, was een lagere school geleid door Hacham Gershon, waar Arabische ouders er hun kinderen heen brachten om er te leren zich beschaafd te gedragen. Huwelijken en sexuele relaties tussen Joden en Arabieren waren er niet ongewoon. Kortom: zowel Joden als Arabieren deden en deelden alles samen. En alles ging goed, totdat … de Ashkenazische Joden er arriveerden:

“De Europese vreemdelingen die hier kwamen, waren degenen die een wig dreven tussen de partners van dit quasi-utopia. Yesayahu Peres die de historisch-geografische encyclopedie van het Land Israël samengesteld had, klaagde dat toen de Ashkinaziche Joden emigreerden, zij mét hen hun gewoonten, kledingstijl en levensstijl mee brachten en er de Palestijnse cultuur niet accepteerden: “Zij spreken Yiddisch en handhaven het straataccent van hun thuisland. Zij verschillen niet alleen in taal en voorkomen van onze Sefardische broeders, maar ook in hun levensfilosofie”. Of neem de Palestijnse activist, Ghada Karmi, die zegt: “We wisten dat zij van ‘onze Joden’ verschilden. Ik spreek over de Arabische Joden. Hen zagen we eerder als vreemdelingen die uit Europa kwamen dan als Joden.” 

Het waren dan ook de Ashkenazische Joden uit Europa die nadat die er eenmaal in Palestina waren gearriveerd, een einde maakten aan een idyllische samenleving waar zowel Joden als Palestijnen eens in vrede en eensgezindheid samenleefden …

 

“De Bolsjewisten van Moskou.” 

 

Menachem Klein schrijft volgens Noam Rotem het volgende (en dit is eigenlijk een onthulling van wát en wíe nu de “vreemdelingen uit Europa” nu precies waren:

“Klein schrijft dat de Zionistische establishment het idealistische beeld van de Joden als Hebreeuws-sprekende tzabars -in tegenstelling met de Arabische Joden- uitgevonden en gekoesterd had. De mythe van de tzabar was gevormd door een cultuur van immigranten die zichzelf als de inheemse inwoners wilden zien. Kaarten werden opnieuw ingetekend, Arabische plaatsnamen werden genegeerd of in Hebreuwse namen veranderd. Dit werd niet slechts gedaan om de immigranten in inheemse inwoners te transformeren mar tevens om de plaats van degenen die er daarvoor waren, te beërven. Toen Yosef Shlush, een van de stichters van Tel Aviv, erover klaagde dat hij door Arabieren aangevallen was, reageerden de Arabische leiders van de Arabische clans van Jaffa: “Wie anders is de schuld van al deze incidenten dan de Bolsjewisten die je van Moskou (mee) “bracht?” https://972mag.com/before-zionism-the-shared-life-of-jews-and-palestinians/118408/

Er is er nog veel meer te lezen zoals over het “Palestijnse nationalisme” enzovoort, maar waar het ons om gaat, zijn die “Bolsjewisten uit Moskou.” 

 

Een Stuk Verborgen Geschiedenis. 

 

Wat waren dit nu voor mensen en hoe kwamen zij in Duitsland, Amerika en later in Palestina terecht? Die “Moskouse Bolsjewisten” waren niets minder dan Talmudische Joden die in Rusland hevig werden vervolgd door de opeenvolgende Tsaristische regimes. Niet omdat al die Tsaren boosaardige “anti-Semieten” zouden zijn, maar omdat deze Joden letterlijk elke hen door het Taristische regime aangeboden mogelijkheid om zich met de Russische bevolking te assimileren , afwees. En elke poging daartoe werd door hen beschouwd als “vervolging”, het “vernietigen van Joden” etc. En dit is als zodanig in de gangbare geschiedenisboeken ook beschreven. De waarheid is echter dat als zouden de Taristische regimes alle beperkingen die zij de Joden hadden opgelegd op zouden heffen, zij dan niet zouden aarzelen er de macht over te nemen. De vele pogroms die er in het Russische keizerrijk plaatshadden, waren geen uitbarstingen van “onverklaarbaar anti-Semitisme” maar het gevolg van o.a. het feit dat de Talmudische Joden gedurende zakelijke transacties tussen Joden en Russische niet-Joden gewoonweg niet vertrouwd konden worden. Het waren immers de laatsten die nadat die handelsrelaties met de Joden aangegaan waren, vaak ontdekten bedrogen uitgekomen te zijn met een bepaalde deal die zij tevoren hadden gesloten. Vandaar die pogroms. En het is om die reden dat vele van deze Joden de vlucht namen naar Amerika en andere landen waaronder Duitsland. 

**********************************************

Het was in het Duitsland van vóór de Eerste Wereldoorlog (WW I), waar de Joden er onder de Duitse keizer, Wilhelm II,  er het beste werden behandeld; zij genoten dezelfde burgerrechten als de Duitse bevolking zelf. Het was echter met name in Amerika waar nadat de “vervolgde Joden” er terecht waren gekomen, zich daar na enige tijd van zekere strategische posities wisten te verzekeren in de politiek, de media en pers, en andere machtsposities. En ook hier wachhten de Duitse Joden die er volledig waren ingeburgd en Duitsland als hun vaderland beschouwden, de komst van deze Talmudische Joden met vreze en beving af. Gedurende WW I stonden de Joden in Amerika en Duitsland volledig achter de Duitse oorlogsinspanningen daar Tsaristisch Rusland met haar “anti-Semitisch beleid”, in oorlog was met Duitsland. Om die reden lieten de media en pers in deze landen zich zeer positief uit over Duitsland terwijl Rusland en het Tsarenregime er werden bekritiseerd. Nu stond Duitsland op het punt, deze oorlog (waarvan de aanleiding toch weer heel ánders was dan ons via de gangbare geschiedenis geleerd is , maar waar we nu niet op in zullen gaan), te winnen; Engeland had nog maar voor een paar weken munitie over en daarna zou het gedwongen zijn, te capituleren; de Russische troepen waren intussen goed oorlogsmoe geworden en wilden nog maar één ding: naar huis. De Duitse regering hield zich intussen bezig met het maken van vredesgebaren waarmee die de overige strijdende partijen duidelijk maakte dat zij de strijd wilde staken en dat er geen sprake hoefde te zijn  van herstelbetalingen vanwege oorlogsschade door welke stijdende partij dan ook. Eigenlijk kwam het hierop neer: “We staken met z’n allen de strijd, sluiten vrede en laat het weer zijn zoals het vóór de oorlog was: rust en vrede”.

************************************************

Maar machtige en invloedrijke Zionistsiche Joden in Duitsland hadden er echter een heel ándere mening over; het waren zij, die al lang met de gedachte rondliepen, eens in het bezit van Palestina te komen. Om die reden zonden die heimelijk een delegatie naar Groot-Brittanië met de volgende boodschap (en aangezienwe niet weten wát die de Britse regering allemaal te zeggen had, zullen we die maar even parafrasseren als volgt): “We weten dat jullie aan de rand van de capitulatie staan. Maar zo hoeft dit niet te blijven. Weten jullie wat? Wij zullen onze Zionistische broederen in Amerika opdracht geven de Amerikaanse president, Woodrow Wilson, zó te bewerken dat die de oorlog zal verklaren aan Duitsland. Dit zal een doorslaggevend gewicht in de schaal ten gunste van de geallieerde oorlogsinspanningen leggen waarmee Duitsland de nederlaag zal lijden. Het enige wat we hier in ruil voor vragen, is: als jullie eenmaal het madaat over het Midden-Oosten zullen hebben, geef ons dan Palestina als een Joods nationaal tehuis”. Natuurlijk zal het zo niet door de Zionistische delegatie zijn gezegd. Maar … daar kwam het wél op neer! En zo geschiedde: Amerika verklaarde de oorlog aan Duitsland en daarna leed het en verpleterende nederlaag. En had de Amerikaanse pers (die in handen van de Zionistsiche Joden was) zich tot dan toe positief uitgelaten over Duitsland en alles wat Duits was, plotseling keerde die zich 180 graden om, en … deugde er letterlijk niets meer van Duitsland en haar oorlogsinspanningen; in talloze anti-Duitse artikelen werden de Duitse strijdkrachten vereenzelvigd met de woeste, allesvernietigende Hunnen; het waren barbaren, die er een behagen in schepten, Belgische baby’s in de lucht te gooien om die op hun aan hun geweren bevestigde bayonetten op te vangen; zij glunderden terwijl zij de handjes van baby’s afhakten en de borsten van vrouwen afsneedden. Dergelijke artikelen gingen hier bijna altijd gepaard met afbeeldingen van Duitse soldaten als monsterlijke gorrilas in Duits uniform. En terwijl de Joods-anti-Duitse propagandamachine als zodanig door denderde en doordreunde, “wist” spoedig zowat heel de wereld wat voor een monsters die Duitsers wel niet waren.

************************************************

Een van de vele schrijver die hier over schreven, was wijlen Pé de Bruin, in zijn boek, “Geen Recht op de Dag van Morgen” wat in 1989 bij de uitgeverij, Bosch en Hoven, gepubliceerd werd. De auteur is in 2009 overleden en het boek zelf wat we ooit eens hadden, hebben we helaas niet meer. Maar wat we ons nog wél kunnen herinneren, is dat De Bruin ergens in dit boek schreef dat de Duitse bevolking haar keizer, Wilhelm II, aan het einde van de oorlog een les wilde leren; het volk beschouwde Wilhelm II als de aanstichter van de oorlog en het wilde haar keizer hier nu voor laten betalen. Die nam echter de vlucht naar Nederland waar hij asiel vroeg, kreeg en zijn laatste dagen doorbracht in Apeldoorn. Dit is de officiële versie en De Bruin was het hiermee eens. Nu is het zo, dat De Bruin niet bewust heeft gelogen; ook hij ging zoals vele andere auteurs op het gebied van de geschiedenis rond WW I slechts te goeder trouw af op de gangbare bronnen die er toen waren. Maar tijdens zijn ballingschap hier in Nederland, werd Wilhelm II op 2 juli 1922 geïnterviewd door de Amerikaanse krant, de Chicago Tribune, en het was dit wat hij de interviewer van deze krant te zeggen had:

“De Joden zijn verantwoordelijk voor het Bolsjewisme zowel in Rusland als in Duitsland. Gedurende mijn heerschappij was ik veel te toegeeflijk tegenover hen en ik betreur zeer diep de gunsten die ik de prominente Joodse bankiers verleend had.” 

En dit werpt natuurlijk een heel ánder licht op de zaak: Keizer Wilhelm II nam de vlucht niet omdat zijn eigen Duitse volk hem een les wilde leren omdat het hem als de aanstichter van de oorlog beschouwde (zoals Pé de Bruin (te goeder trouw en zónder kwade opzet) beweerde), maar omdat de keizer wíst wat Tsaar Nicolaas en zijn famile overkomen was nadat de Joodse Bolsjewisten er in Rusland eenmaal de macht hadden gegrepen. Die werden nl. allemaal door Joodse Bolsjewisten vermoord. En aangezien het diezelfde Bolsjewistische leiders waren die in Duitsland voor grote onlusten, talrijke massastakingen en geweld verantwoordelijk waren, vreesde de keizer dat mochten die er het pleit beslechten, het lot van Nicolaas II en zijn familie, ook zíjn lot zou zijn. En het is om die reden, dat hij besloot, naar Nederland te vluchten! En hier hebben we dan weer “de Bolsjewisten uit Moskou” waar de Arabische clans later over spraken nadat Yosef Shlush zich er tegenover hen had beklaagd over de aanval op hem door Arabieren! Welnu, de rest van de geschiedenis is bekend: Duitsland werd zoals gezegd, verslagen, Groot-Brittanië kreeg via de Volkenbond het mandaat over het Midden-Oosten (en dus ook over Palestina), en via de Balfour-Verklaring werd het Joodse volk een nationaal tehuis in Palestina gegeven. En zo kwamen daar later ook de “Bolsjewisten van Moskou” terecht, waarmee de problemen er pas goed begonnen.

 

David Ben-Gurion: “I Am In Favor of Bolshevism!” 

 

Een van de vele Bolsjewistische Joden was David Ben-Gurion, zei ooit eens het volgende:

“I am in favor of Bolshevism!” (Ik sta ten gunste van het Bolsjewisme).

En hiermee maakte hij duidelijk, wát hij precies was: iemand die het Bolsjewisme gunstig gezind was (en -uiteraard- ook gunstig gestaan zal hebben tegenover de enorme genocides waar dit Bolsjewisme in Rusland verantwoordelijk voor was!)

 

Terug naar Efraim Karsh & David Rodman. 

 

Uit hetgeen we nu over een gedeeltelijke geschiedenis nl. de Eerste Wereldoorlog, het veraad van Duitsland door Duits-Zionistsiche Joden en hun broederen in Amerika, het Bolsjewisme, de Balfour-Verklaring en tenslotte David ben-Gurion weten, is het redelijk en ook logisch te veronderstellen, dat Ben-Gurion en zijn mede-Zionisten, inderdaad verantwoordelijk waren voor een doelbewuste etnische zuivering van Palestina. En dit brengt ons natuurlijk weer bij Efraim Karsh, zijn boek, “Palestine Betrayed” en de recensie van David Rodman over dit boek. Nogmaals: wát voor Arabische (en andere bronnen) Efarim Karsh ook geraadpleegd mag hebben, het bovenstaande werpt in tegenstelling van wat hij beweert (nl. dat er geen etnische zuivering in Palestina plaatsgevonden zou hebben), een heel ánder licht op dit stuk geschiedenis. En dit is nu het grote probleem: zolang men slechts de Israëlisch-Palestijnse kwestie onder de loep neemt, kun je wel van álles zeggen, “Kijk eens naar die wrede Israëlische bezettingsmacht in de Palestijnse bezette gebieden”, of, “Ja, maar al die wrede Palestijnse terroristen met hun gruwelijke bomaanslagen”, of, “Ja, maar hamas met haar vele raketaanvallen vauit Gaza op verschillende Israëlische steden en dorpen”,, en zo kun je tot in het oneindige wel doorgaan en hebben beide partijen gelijk; de Israëlische bezetting ís wreed en de Palestijnen (Hamas) zijn terroristen. Maar dit verandert echter wanneer men de historische context (in dit geval wat er allemaal aan de stichting van Israël als staat voorafging zoals hierboven uitgelegd) in ogenschouw neemt. En dán wordt het een en ander pas goed duidelijk: WW I, de geheime deal tussen Duits-Joodse Zionisten en de Britse regering, de Duitse nederlaag, de chaos, het geweld, moord en doodslag aangesticht door Joodse Bolsjewisten in Rusland (waar zij tenslotte een Rode Tereurstaat wisten te vestigen) en hun vele pogingen om dit ook te doen in Duitsland, het Britse mandaat over het Midden-Oosten, de Balfour-Verklaring, de daaropvolgende stichting van Israël door Joodse Bolsjewisten waarvan David “I am in favor of Bolshevism” Ben-Gurion met zijn genocidale Plan Dalet er de leider van was. Dit is de context, het historische kader waarbinnen de etnische zuivering van Palestina door Ben-Gurion en zijn trawanten moet worden gezien. En het is nu dit wat Efraim Karsh (voor zover wij weten althans), niet gedaan schijnt te hebben. En de bronnen die hij heeft geraadpleegd, hoeven ook niet allemáál persé onjuist te zijn. En ook Karsh zal te goeder trouw en zonder enig boos opzet te werk zijn gegaan. Maar nogmaals: het bovenstaande werpt toch een ander licht op de zaak. En het is deze context die een zekere hint is naar de zeer sterke mogelijkheid dat Ben-Gurion er een bewust genocidebeleid op nahield wat de Palestijnen betreft. En voeg daarbij de Joodse “Nieuwe Historici” waarvan Karsh beweerd hun visie op de Israëlisch-Palestijnse kwestie te hebben weerlegd, dan kunnen we slechts concluderen dat David Ben-Gurion inderdaad datgene deed wat deze “Nieuwe Historici” hem al die tijd hebben verweten, dan kunnen we slechts concluderen dat deze toen nog toekomstige eerste minister-president van Israël een wáre etnische zuiveraar geweest moet zijn, vnl. in het licht van zijn onthullende uitlating die hij ooit eens deed: “I am in favor of Bolshevism!” 

 

Ton Nuiten – Woensdag 7 Februari 2018.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s