“Adolf Eichmann’s Memoires”: Een Schamele en Rommelige Video & Mijn Commentaar op de Respons van “Wacky Tabacy” over Adolf Hitler en de Meederheid der Nationaal-Socialistische Kopstukken als Joden & de Samenwerking Tussen de (Joodse) Nationaal-Socialisten en Hoge Zionistische Joden: het “Transfer Agreement”; Duitse Herstelbetalingen; Iets Over Censuur & Over een”Holocaust”in Oude Romeinse Tijden.

Naast de vele alternatieve videos en sites over Adolf Hitler, kom je ook díe videos waarmee we nu al jarenlang vertrouwd zijn: Díe videos waarin het officiële holocaust-verhaal wordt getoond. Eén van die videos die als TV-documentaire door NPO2 ergens in eind jaren ’90 begin 2000 werd uitgezonden, was getiteld, “Adolf Eichmann’s Memoires”. De titel maakt het al enigszins duidelijk; het gaat hier natuurlijk over Adolf Eichmann, die officieel wordt beschouwd als de “Boekhouder des Doods” ofwel de man die na Heinrich Himmler de leiding zou hebben gehad over de systematische vernietiging van miljoenen Joden in de Duitse concentratiekampen die zo verhaalt de MSM&P ons nog steeds, eigenlijk niet meer dan “dodenkampen” en/of “doodsfabrieken” zouden zijn geweest. Enige tijd hebben we die documentaire in de vorm van een video weer gevonden op het internet: https://www.youtube.com/watch?v=yKythvWE-g8 Het zou goed zijn, de hele video te bekijken om daarna het commentaar  wat we hieronder als een uitgebreide reactie op één van de responders op de video, die zich “Wacky Tabacy” noemt, weer zullen geven. Als response op de video schreef “Wacky Tabacy” het volgende korte commentaar:

“Man is a wolf to man. We leren niets van geschiedenis, het blijft zich maar herhalen”. 

En daar had hij natuurlijk gelijk in; als we niets leren van de geschiedenis, zijn we gedwongen die te herhalen.

 

Mijn (Uitgebreide) Respons op het Commentaar van “”Wacky Tabacy”. 

 

En die was als volgt: “We leren niets van geschiedenis”, dát is natuurlijk helemaal waar, als … je de wáre (alternatieve) geschiedenis rond Hitler, WW II en vooral die zgn. “dodenkampen” (die overigens gewoon werkkampen waren) niet kent! En wat die video hierboven over Eichmann betreft, die is slechts een rampzalig en slordig product waarbij bepaalde feiten (zoals de samenwerking tussen de Nationaal-Socialisten en hoge Zionistische Joden (het “Transfer Agreement”) handig wég zijn gelaten. Lees bijvoorbeeld eens het boek van de Joodse historicus, Edwin Black, “The Transfer Agreement. The dramatic story of the pact between the third reich and Jewish Palestine” (Carroll & Graf publishers) 2001. 

“En dan hebben we hier nog iets over Donn de Grand Pré; die schreef ooit eens in verband met Eichmann en Zionistische Joden: 

“Er zijn twee boeken uit de obscuriteit gekomen; het ene was een boek van de Duits-Joodse schoolonderwijzer, Dietrich Bronder, “Voor Hitler Kwam” en het andere, “Adolf Hitler: Stichter van Israël” van Henneke Kardel. Het boek van Bronder werd in 1964 in Duitsland gepubliceerd. “Onmiddelijk werd het achtergehouden” (uit de circulatie gehaald) “en is niet meer te verkrijgen. Kardel, een Oostenrijkse Jood, die na WW II naar Israël verhuisde, publiceerde zijn boek in 1974 in Zwitserland. Beide werken weerspiegelen het feit dat zowel Adolf Hitler als de meerderheid van zijn top-officieren en medewerkers Joods waren. Bronder sluit notabelen als Hitler’s plaatsvervanger, Rudolf Hess, Reichsmarschall Hermann Goering, Dr. Josef Goebbels, Gregor Strasser, Alfred Rosenberg, Hans Frank, Heinrisch Himmler, Reichsminister von Ribbentrop, SS-leider Reinhard Heydrich, en Hilter’s bankiers, Ritter von Straus en von Stein. 

“Volgens Kardel in” (zijn) “Adolf Hitler: Stichter van Israël: “De samenwerking die er tussen Heydrich’s Gestapo en de Jewish self-defence league, de militante Haganah, in Palestina bestond, zou niet closer kunnen zijn geweest als het niet om Eichmann die dit openbaar maakte geweest was. De commandant van de Haganah was Feivel Polkes, geboren in Polen, met wie Adolf Eichmann, de SD-troepenleider, in februari 1937 in een wijnrestaurant, Traub (Druif) nabij de Zoo een ontmoeting had. Deze twee Joden kwamen tot een broederlijk verdrag. Polkes, de ondergrondse strijder, kreeg deze schrisftelijke verzekering van Eichmann: “Een groep Joodse vertegenwoordigers in Duitsland zal druk uitoefenen op hén die Duitsland willen verlaten om alleen maar naar Palestina te willen emigreren. Een dergelijk beleid is in het belang van Duitsland en zal worden uitgevoerd door de Gestapo”. 

“Polkes nodigde zijn “broeder” uit naar Palestina, het land van hun voorvaderen. Nadat Eichmann weer teruggekeerd was, deelde hij mee dat, “Mensen uit Joods-nationale kringen zijn  zeer verheugd over het radicale Duitse beleid tegenover de Joden daar dit de Joodse bevolking in Palestina verveelvuldigd heeft. Binnen korte tijd zullen zij er onder de Arabieren de meerderheid vormen”. (Bron: Barbarians Inside the Gate. The Black Book of Bolshevism” (GSG Associates Publishers) 2000, blz. 149) 

Wat hie nu zo fasinerend aan is, is dit: in de schamele en rommelige video hierboven zien we dát wat De Grand Pré destijds over het Transfer Agreement geschreven had, in kleine fragmentarsiche stukjes weer terug waarbij het grotere beeld eenvoudigweg is wéggelaten. Bijvoorbeeld daar waar Eichmann o. a. het volgende volgens de commentator gezegd zou hebben: “Ik heb me wel aangemeld, maar ik ben nooit antisemiet geweest. Ik heb Joden in mijn famile”. (19:06). En, “Voortgezet onderwijs volgde Eichmann aan de Kaiser Frank-school; toevallig had Hitker daar enkele jaren eerder ook op gezeten. Eichmann werd hier vaak “het Joodje” genoemd om zijn donkere haar”. (12:49 en verder) Zie je hoe dit commentaar over Eicmann als “het Joodje” en de uitspraak van Eichmann over “Joden in mijn familie” precies past bij wat De Grand Pré schreef? Dit “grotere beeld” vinden we weer niet terug in de knullerige video hierboven! De vraag dient dan ook te wordeen gesteld: Wás er dan inderdaad ooit een “Holocaust”? Want wat De Grand Pré hier eens schreef, leek mee op een “evacuation” en niet op een “extermination”! En daar we tevens lezen dat Joden vanuit Duitsland “alleen maar naar Palestine te willen emigreren”, maakt duidelijk waarom vele andere landen in die tijd hun grenzen voor gevluchte Joden gesloten hielden; waarschijnlijk hadden bepaalde Joodse organisaties toen al voldoende macht om dit te bewerkstelligen! 

Wát de maker(s) van deze video eigenlijk gedaan hebben, is het creëren van verwarring en chaos gepaard gaande met een oppervlakkig nietszeggend commentaar waarbij de toon al bij voorbaat is gezet: Eichmann heeft de dood van zes miljoen Joden op zijn geweten. En geloof me, dit is eveneens het geval met talloze andere documentaires die over Hitler, Himmler, Goebbels (of wie nog meer van de gewezen kopstukken van het Nationaal-Socialisme) gaan; het zijn allemaal banale, snel in elkaar gezette “reconstructies” waarbij de waarheid (of een groot deel daarvan) inmiddels is gewurgd en vervolgens gewoon de nek is omgedraaid! Tegenwoordig hebben we hier slechts twee woorden voor: Fake News ofwel Nep-Nieuws! En diegenen die op 2 augustus 2016 naar de eerste aflevering van “Complot or Not” van het actualiteitenprogramma EenVandaag gezien hebben aangaande de “Holocaust”, die waren toen getuige van een ordinair staaltje Nep-Nieuws! 

En tenslotte nog dit: Het is nu voor velen geen geheim meer dat videos met een alternatieve visie op Hitler, de Duitse concentratiekampen en WW II in een snelvaart-tempo van de verschillende YouTube-kanalen verwijderd worden onder de pretext dat de content van die of deze video beledigend voor “bepaalde doelgroepen”. Zo hadden we er in het verleden de professionele video, “The Treblinka Archeology Hoax” waarvan de maker aangetoond had dat daar in het kamp Treblinka nooit miljoenen Joden hadden kunnen zijn omgebracht, kunnen bekijken: https://www.youtube.com/watch?v=14keduc2GBs Zoek hem maar niet op; hij is er eenvoudigweg niet meer te vinden! Althans, ikzelf heb hem niet meer kunnen vinden. Wat ik te zien kreeg, was een lege video met het inmiddels beruchte uitroepteken, gepaard gaande met de boodschap: “VIDEO NIET BESCHIKBAAR. Deze video is niet beschikbaar in dit landdomein”. Met onderaan een rechtopstand alarmerend driehoekje met de woorden: “Bepaalde funcies zijn uitgeschakeld voor deze video. Naar aanleiding van gebruikersrapporten hebben we sommige functies uitgeschakeld zoals, reacties, delen en aanbevolen videos. Deze video bevat namelijk content die ongepast of aanstootgevend kan zijn voor sommige doelgroepen”. 

Let op de woorden “kan zijn”. Hier wordt niet mee bedoeld dat de content ook “ongepast of aanstootgevend ís, maar dat die dit zou kunnen zijn; met andere woorden: Men is er ook nú nog altijd niet zeker van of die content ook daadwerkelijk “ongepast en aanstootgevend” is (of wás). En als je een video op dergelijke wijze wilt censureren, ja, dan doe je dat. Willen we desondanks dit tóch weten hoe het er in de Duitse kampen wérkelijk aan toeging, dan is hier de link naar een interessante site: “The Facts About the Origins of the Concentration Camps and Their Administration” http://www.wintersonnewende.com/scriptorium/english/archives/articles/ccfacts.html 

 

“The First Holocaust”: Het Bizarre Tijdperk der Vele “Holocausten”. 

 

We zullen nu wat verder de geschiedenis ingaan, en verschillende “Holocausten” beschrijven die aan de “Nazi-Holocaust” zijn voorafgegaan. Want geloof het of niet: De “Holocaust” die Hitler en de Nationaal-Socialisten gedurende WW II gepleegd zouden hebben en die ons tot nu als als “uniek” is voorgehouden, was namelijk niet de eerste! Het was Don Heddesheimer, die in april 2005 zijn tweede herziene uitgave van “The First Holocaust. Jewish Fund Raising Campaigns With Holocaust Claims During And After World War One” liet publiceren bij Theses & Dissertations Press. Het boek gaat over finaciële inzamelingencampagnes door Joodse organisaties van (zoals de titel van het boek al aangeeft), tijdens en ná de Eerste Wereldoorlog. Maar eigenlijk gaat het helemaal terug tot het jaar 1900. In dat jaar publiceerde de New York Times (afgekort NYT), op 11 juni een artikel op blz. 7 getiteld, “Rabbi Wise’s Address”. Het ging hier over Joodse oorlogsslachtoffers, overlevenden, die destijds in Oost-Europa te lijden zouden hebben van de Eerste Wereldoorlog; Rabbijn Wise zei tijdens een toespraak tijdens één van de twee Joodse conventies waarvan er één in Chicago werd gehouden o. a. dit:

“Er zijn 6.000.000 levende, bloedende en lijdende argumenten ten gunste van het Zionisme”. (blz. 91)

In de NYT van 14 januari 1915 deed Louis Marshall in een artikel zijn beklag over gebrek aan medewerking van Joodse organisaties voor steun aan de Joodse overlevenden tijdens WW I:

“In de wereld van vandaag zijn er ongeveer 13.000.000 Joden van wie er zich meer dan 6.000.000 in het hart van de oorlogszone bevinden. Joden wiens levens op het spel staan en die vandaag blootgesteld zijn aan elke vorm van lijden en ellende en de grote Amerikaans-Joodse gemeenschap doet haar plicht tegenover deze lijders niet”. (blz. 92)

De NYT deelde op 10 augustus 1917 in een artikel mee dat de Intelligence Department of the Mayor’s Committee on National Defense, the Provisional Zionist Committee de avond daarvoor een brief had gepubliceerd waarin stond dat Duitsers in Warschau Joden, vrouwen en kinderen, er lieten sterven van de honger. Zowel voorzitter Dr. Stephen S. Wise als opperrechter, Louis D. Brandeis (die erelid van dit comité was) stonden in voor de echtheid van deze brief. (blz. 94)

Op 3 maart 1919 kwam de NYT met een artikel op blz. 1, “President Gives Hope to Zionists”. Het ging hier over de goedkeuring van de plannen van “Zionistische leiders voor de creatie van een Joods gemenebest in Palestina” die door de Amerikaanse president, Woodrow Wilson goedgekeurd waren. (blz. 101) Op blz 103 lezen we ook deze woorden:

“Rabbijn Wise zei dat de Joden van de wereld Amerika en haar bonndgenoten zouden moeten danken voor de recreatie van het Joodse gemenebest in Palestina. Het was niet zijn idee dat alle Joden naar Palestina zouden of konden gaan. “Palestina” zo zei hij, “zou geen ruimte kunnen bieden aan het Jodendom van de wereld”. “Waarschijnlijk”, zei hij, “zouden er weinig meer dan een/vierde van de Joden der wereld in staat zijn daar naartoe te gaan. Wanneer voor de Joden een nationaal tehuis in Palestina gevestigd zal zijn, zal dit een thuis voor de dakloze, benadeelde en onterfde Joden en een stralend licht en inspiratie voor al de Joden van de wereld zijn. De herbouw van Zion zal de genoegdoening door het gehele Christendom zijn voor het onrecht de Joden aangedaan”. 

De NYT van 29 september 1919 had op blz. 7 een artikel, “FELIX M. WARBURG TELLS SAD PLIGHT OF JEWS”  waarin Warburg schreef over “6.000.000 zielen of de helft van de Joodse bevolking van de aarde” in Europa door de strijd van de verschillende legers “tot tragische, ongelooflijke armoede, honger en ziekten” waren gereduceerd. (blz. 106)

De NYT van 9 januari 1922 had op blz. 19 het bericht, “BRITISH CHIEF RABBI CONDEMNS SILENCE ON POGROMS CARRIED OUT IN UKRAINE”. De opperrabbijn van het Britse Imperium, Joseph H. Hertz, sprak zijn verontwaardiging uit over het gebrek aan steun van de kant van Joodse organisaties voor de Joden te Ukraïne, waarvan er 1.000.000 Joden omgebracht waren en nog eens 3.000.000 gedwongen waren de verschrikkingen van de hel in Ukraïne te beleven; hij verweet de Joodse organisaties hun apathie en gevoelloosheid. (blz. 117)

Op 5 mei 1920 had de NYT op blz. 9 een bericht met de woorden, “The Appeal” The Facts”, “The Response” “The Obligation” Onder de woorden, “The Appeal”  is het volgende te lezen: “Om zes miljoen mannen en vrouwen in oost-Europa van Uitroeing door Honger en Ziekten te Redden”. (blz. 119)

De NYT van vier dagen daarvoor, op 1 mei 1920 had op blz. 8 een artikel met het begin van deze woorden: “Just Another Drive”, But the Lives of 6.000.000 Human beings Wait Upon the Answer”. (blz. 120)

Op 31 oktober 1919 publiceerde “The American Hebrew” op blz. 582 een artikel van destijds voormalig Gouverneur van de staat New York, Martin H. Glynn, waarin hij gewag maakte van “Van over de zee roepen zes miljoen mannen en vrouwen ons om hulp”… “Zes miljoen menselijke wezens”… “Zes miljoen mannen en vrouwen zijn stervende”… “zes miljoen uitgehongerde mannen en vrouwen”. Dit artikel was getiteld, “The Crucifixion of Jews Must Stop!” (blz. 134)

En zo ging dit maar door.En al die tijd werden er geldinzameling-campagnes door Joodse organisaties gehouden. En uit wat rabbijn Wise destijds zei over de genoegdoening door het hele Christendom om wat het de Joden aangedaan zou hebben, de ons nu welbekende christenzionisten, schoppen samen met Joodse organisaties tegen de kerkmuren en- deuren uit woede voor wat het Christendom (waar de christenzionisten nota bene ook zeggen in te geloven!) de Joden in het verleden aan “onrecht” zou hebben aangedaan! Maar met de “herbouw van Zion” zitten nu de Palestijnen al meer dan zeventig jaar opgescheept en die weten inmiddels maar ál te goed wat voor een “stralend licht en inspiratie” dit Talmudisch-Zionistische bouwwerk tot nu toe heeft verspreid; het is in ieder geval iets om niet blij van te worden!

 

Van het “Transfer Agreement tot het “Reparations Agreement”. 

 

Maar de grote inhaalslag werd bereikt nadat Nazi-Duitsland eenmaal een verpletterende nederlaag had geleden tegen het einde van WW II (1939-1945) Het was vlak daarna dat duidelijk werd wat de Nationaal-Socialisten onder Hitler in staat waren gebleken te doen: de meest gruwelijke massamoord op een volk, het Joodse volk, waarbij circa 5.500.000 a’6.000.000 Joden op gruwelijke wijze het keven hadden gelaten (vnl. via vergassing in gaskamers!) Wilde Duitsland (wat toen door het overgrote deel van de wereld beschouwd werd als een “land van moordenaars”) haar rechtmatige plaats onder de landen der wereld weer terugkrijgen, dan was het voor haar noodzakelijk om aan onderhandelingen voor herstelbetalingen aan de Joodse overlevende slachtoffers van de oorlog te beginnen! En het begin zou in vroeg 1952 plaats gaan vinden:

“In het najaar van 1949, met de stichting van de Federale Republiek Duitsland in het gebied wat bezet werd door de westerse Geallieerde Machten, had de onluikende Duitse staat nog altijd gebrek aan complete souvereiniteit op ieder gebied. De bezettingswetten waren nog altijd van kracht en om die te annuleren hing af van een variatie aan politieke en financiële regelingen. Een van de voorwaarden voor volkomen Duitse souvereiniteit had betrekking op de herstelbetalingen die uitbetaald zouden moeten worden aan Holocaust-slachtoffers. Het politieke leiderschap van de staat Israël was in principe geïnteresseerd in het ontvangen van herstelbetalingen van Duitsland maar was aanvankelijk niet klaar om directe onderhandelingen met Duitse vertegenwoordigers aan te gaan. De Westerse Geallieerde Machten weigerden van hun kant weigerden herstelbetalingen van Duitsland ten behoeve van Israël te eisen, maar dwongen beide partijen om de onderhandelingstafel te gaan zitten. In begin 1952 begonnen de onderhandelingen in de stad Den Haag, Holland. 

“De discussies tussen de twee delegaties verliepen niet gemakkelijk. In het licht van dit moeilijke onderwerp was dit niet verrassend en het feit dat er sinds de bevrijding van de concentratiekampen en het einde van WW II slechts zeven jaar verstreken waren. Het grootste deel van de bevolking in West-Duitsland waren tégen de herstelbetalingen. Het Duitse publiek was hoofdzakelijk tegen de grote som waarvan Kanselier Adenauwer bereid was die te accepteren als een beginpunt voor de onderhandelingen, ongeveer vier miljard Duitse Marken. Adenauer begreep echter maar ál te goed dat er geen alternatief was een compromie met de Israëlische partij te bereiken om West-Duitsland haar permanente standing onder de naties van de wereld te herstellen. In contrast bleef iedere claim op de Oost-Duitse regering onbeantwoord daar het Communistische regime wat de instructies vanuit Moskou gehoorzaamde, nooit de verantwoordelijkeheid van het gehele Duitse volk voor de Holocaust en de gruwelen die het in haar naam gepleegd had erkend heeft tot 1945”. webnli.org.il/sites/NLI/English/collections/personalsites/Israel-Germany/Division-of-Germany/Pages/Reparations-Agreement.aspx En op 29 mei 2013 wist het Engelstalige Duitse blad, Der Spiegel, te melden dat “Duitsland er zich toe verbonden heeft, bijna 800 miljoen euros voor de zorg aan oudere Holocaust-overlevenden te betalen als gevolg van onderhandelingen in Israël tussen Berlijn en een fonds voor Joodse slachtoffers van Nazi-agressie. Bijna 60.000 mensen zullen baat hebben van dit  steungeld”. www.spiegel.de/international/germany/germany-to-pay-772-mllion-euros-in-reparations-to-holocaust-survivors-a-902528.html

Wederom stellen we de vraag: Wás er ooit wel een Holocaust? Na het lezen van al het bovenstaande lijkt ons het antwoord hierop wel duidelijk; die wás er nooit maar wél was daar het “Transfer Agreement” (de samenwerking tussen Joodse Nationaal-Socialisten en Zionistische Joden). HIerbij moet ook worden aangetekend dat ondanks de bronnen waar De Grand Pré uit geput heeft, er anderen zijn die beweren dat Hitler en zijn Nationaal-Socialisten helemaal geen Joden geweest zouden zijn. Maar hoe dan ook; in werkelijkheid ging het hier destijds om het “Transfer Agreement” zoals gezegd, die later echter getransformeerd werd in een “Holocaust” En die Transfer Agreement heeft weer geleid tot het “Reparations Agreement” (de Duitse herstelbetalingen voor een “Holocaust” die na achteraf bleek, nooit een “Holocaust” geweest bleek te zijn. Die bleek al die jaren slechts niet meer dan een vage schim, een verre illusie, ja waarlijk,niet meer dan een fata morgana te zijn geweest! Nochtans betaalt Duitsland ook nú nog periodiek vele euros aan herstelbetalingen!

 

Iraq, de Gaskamers & Zyklon B. 

 

Voor hen die mochten menen dat de herstelbetalingen zich slechts tot Duitsland beperkt zouden hebben, hebben we hier iets over gaskamers in Iraq. We weten nu allemaal hoe de allesverwoestende Amerikaanse inval in Iraq verlopen is; binnen korte tijd was het Iraakse leger volkomen uitgeschakeld. Maar op 21 februari 1991 (dat was toen circa 46 plus enkele maanden geleden na WW II) kwam “The Jewish Press” met een zeer opmerkelijk bericht, getiteld, “Irakezen Hebben Gaskamers voor Alle Joden”. En in de lente van 1991 kwam het tijdschrift, “Response” van “The Wiesenthal Center World Report” met het nieuws dat “Duitsers Produceren Zyklon B in Iraq” en werd er gesproken over Iraq’s in Duitsland geproduceerde gaskamers”. (“The First Holocaust ….” (blz. 135-136)

Dit waren twee Joodse publicaties die met dit onzin-verhaal aan kwamen dagen. Maar zoals iedereen weet die in die tijd het Amerikaans-Irakese conflict gevolgd had, werd er door de media noch door de pers melding gemaakt van door Duitsland geproduceerde gaskamers in Irak en werd er ook niet door Duitsers het Zyklon B-gas geproduceerd. En dit brengt ons tenslotte tot enkele bijbelverzen waar we nu al zolang vertrouwd mee zijn:

“Want er zijn ook veel opstandigen, mensen die zinloos praten en misleiders, vooral die van de besnijdenis zijn. Men moet hun de mond snoeren”. En, “Dit getuigenis is waar. Wijs hen daarom streng terecht, opdat zij gezond zullen zijn in het geloof, en zich niet zullen bezighouden met Joodse verzinsels en geboden van mensen die zich van de waarheid afkeren”. (Titus 1:10-11, 13-14)

We weten  nu dat de Holocaust een van die Joodse verzinsels is, die we hier al te graag “The Greatest Jewish Fable of the Twentieth Century” noemen. Maar we lezen in deze verzen ook over “geboden van mensen”. Wat zíjn dit nu precies voor “geboden”? Wel, één gebod van mensen kunnen we hier meteen al noemen en dit gebod is reeds lange tijd van kracht in o.a. Duitsland en dit luidt ongeveer als volgt:

“Geloof in de Holocaust of anders wacht je een rechtsgang mat als uitkomst bijne zéker een mate van gevangenisstraf én als “bonus” het betalen van een hoge financiële boete!”

Zij die met dit “gebod van mensen” (Joodse organisaties) komen, hebben zich echter van de waarheid afgekeerd, in dit geval van de alternatieve waarheid over Hitler, Nazi-Duitsand en WW II inzonderheid de Duitse concentratiekampen! En het waren The Jewish Press” en “Response” die met de Joodse verzinsels over Duitse gaskamers en door Duitsers geproduceerd Zyklon B-gas destijds aan kwamen dagen. Vertrouw die bladen plus Joodse organisaties echter voor geen shekel; in de nu ver vervlogen oude tijden der Romeinen werd er al een té hoog aantal Joodse slachtoffers opgegeven:

“Hier zijn twee vroegere “Holocaust”-verhalen uit de Talmud: Gittin 57b. Beweert dat er in de stad Bethar vier miljard Joden door de Romeinen. Gittin 58a. Beweert dat 16 miljoen Joodse kinderen verwikkeld waren in boekrollen en door de Romeinen levend verbrand werden. (Oude demografie wijst erop dat er in die tijd geen 16 miljoen Joden in de hele wereld waren in die tijd, laat staan 16 miljoen Joodse kinderen of vier miljard Joden”. fathersmanifesto.net/bethar.htm

Nochtans mogen we ons afvragen of Joodse organisaties niet in staat zouden kunnen zijn naar de huidige Italiaanse overheid te stappen om er ik weet niet hoeveel aan herstelbetalingen te eisen voor vier miljard Joden die er in die oude Romeinse tijden niet eens waren! Ja, ja, je weet maar nooit! …

 

 

Ton Nuiten – Donderdag 17 Januari 2019.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s