De Holocaust: Wát is ervan Waar, en Wat Niet?

Een van de meest besproken onderwerpen betreffende de Tweede Wereldoorlog, is wel de holocaust geweest. Ook nú is die nog altijd actueel. Wat het lijden van de Joden gedurende het Nazi-tijdperk betreft, zal níemand ontkennen dat zij zwáár te lijden gehad hebben. Talloze Joodse mensen wérden inderdaad gedeporteerd naar de Duitse concentratiekampen; gezinsleden wérden van elkaar gescheiden etc. Dit zijn zaken die door níemand ontkend kunnen worden! Niettemin moeten we ons afvragen, of álles wat we via de gevestigde media gezien, gehoord en gelezen hebben (TV, radio, boeken, tijdschriften, krantenartikelen etc) ook inderdaad op waarheid berust. Tot nu toe hebben we slechts één versie betreffende deze gebeurtenis gehoord, en die luidt dat er 6.000.000 Joden in de Nazi-kampen waarvan het kamp Auschwitz het meest beruchte kamp was, om het leven zijn gebracht, vnl. door vergassing in executie-gaskamers. In dit kamp zouden er 4.000.000 Joden gedodd zijn. Het fundament voor deze stelling is gelegd door talloze getuigenissen van zowel holocaust-overlevenden en de daders (zoals o. a. kampcommandant Rudolf Höss die gedurende mei 1940-december 1943 de leiding over Auschwitz had.) Daarnaast hebben vele andere daders hun misdaden openlijk bekend. En nu staat het voor eenieder vast dat de holocaust zoals de gangbare versie die tot nu toe weergegeven heeft, ook daadwerkelijk ook plaatsgevonden had. Tevens zijn er boeken en artikelen door verschillende (vnl. Joodse) holocaust-historici geschreven, waarin zij de gruwelen die in de Nazi-kampen plaatsgehad hadden, uitvoerig beschreven hebben.

Verborgen Onthullingen.

Wat pas láter duidelijk werd, was dit: in bepaalde werken van sommige holocaust-historici, komen enkele verhulde feiten naar voren, waardoor de vergassing van de meerderheid van de zes miljoen Joden in een ánder daglicht komt te staan! We zullen deze “verborgen onthullingen” eens bezien. Allereerst is hier de Joodse holocaust-historicus Arno Mayer, die in zijn Why Did the Heavens not Darken?; The “Final Solution” in History (Pantheon 1988, blz. 362) het volgende over de executie-gaskamers schrijft:

“Bronnen voor de studie van de gaskamers zijn nu eenmaal schaars en onbetrouwbaar.”

Als deze bronnen inderdaad zeldzaam zijn en díe er mochten zijn, onbetrouwbaar blijken te zijn, wil dit dus zeggen dat het bewijsmateriaal hier voor ontbreekt én dat er met die schaarse bronnen die er wél mochten zijn, geknoeid zou kunnen zijn.

Op blz. 365  schrijft Mayer:

“Het meetste” (van) “wat ervan bekend is, is gebaseerd op de getuigenissen van Nazi-ambtenaren en beulen tijdens de naoorlogse processen. Hun getuigenis moet zorgvuldig worden gescreend, daar die beïnvloed zouden kunnen zijn door aanzienlijk ingewikkelde subjectieve factoren.”

Tevens beweert hij “dat er meer Joden te Auschwitz omkawamen als gevolg van typhus en andere natuurlijke doodsoorzaken dan dat er geëxecuteerd werden.”

Yehuda Bauer & Gerald Reitlinger.

Dan komen we bij de Israëlische holocaust-historicus Yehuda Bauer. Hij beweerde dat het aantal Joodse slachtoffers in Auschwitz (4.000.000), “een doelbewuste mythe” is. (Yehuda Bauer, “Fighting the Distortions”, Jerusalem Post, 22 september 1989) De volgende is Gerald Reitlinger, die meent dat er circa 700.000 Joden te Auschwitz om het leven gekomen zijn. (G. Reitlinger, “The Final Solution” London, Sphere, tweede editie, blz. 500-501)

En het zijn deze “verborgen feiten” die de “officiële feiten” aan het wankelen brengen.

De Daders.

maar, zo zouden we zeggen, de daders (de beulen die de gruwelen gepleegd hadden), hebben tijdens de processen immers zélf toegegeven dat zij die gepleegd haden; dan is dít alleen al genoeg bewijs dat de holocaust zoals de gangbare studieboeken en naslagwerken die weergeven, toch wérkelijk plaatsgevonden heeft? Wel, het is inderdaad zo, dat vele van de Nazi-ambtenaren, kampbewakers etc. dit bekend hebben. Wat ons echter tot nu toe verteld is via de gevestigde media, is, wat nu precies de methoden waren waarmee deze bekentenissen verkregen werden. De reeds genoemde Rudolf Hóss werd nadat hij gearresteerd was nl. gemarteld. Uiteindelijk gaf hij onder zware druk  toe, miljoenen Joden vermoord te hebben. Met andere Nazi-kopstukken gebeurde hetzelfde. Voor een uitgebreide beschrijving van de wijze waarop de bekentenissen verkregen werden, zie http://www.ihr.org/jhr/v07/v07p389_Faurisson.html

Verder zei wijlen senator Joseph McCarthy op 20 mei 1949 tegenover de Amerikaanse pers:

“In de gevangenis van de Schwabische Halle werden officieren van de SS-Leibstandarte van Adolf Hitler gegeseld en geslagen totdat die doordrenkt waren met bloed. Vervolgen werd er terwijl zij op de grond neergegooid lagen, op hun genitaliën getrapt.”

De economische bestuurder van het Duitse kampstelsel, Oswald Pohl, werd het gezicht ingesmeerd met faeces en vervolgens zwaar mishandeld totdat hij zijn “bekentenis” aflegde. McCarthny zei verder:

“Ik heb bewijsvoering gehoord en documentaire bewijzen gelezen waaruit blijkt dat de beschuldigde personen in elkaar waren geslagen en mishandeld zijn met methoden die slecht opgekomen kunnen zijn in zieke breinen; zij werden blootgesteld aan schijn-processen- en executies, hen werd verteld dat hun gezinnen beroofd zouden worden van hun rantsoenkaarten. Al deze dingen werden gedaan met de goedkeuring van de Officier van Justitie teneinde de psychische sfeer te creëren die nodig was voor het afpersen van de vereiste bekentenissen.”  (Richard Harwood in “Stierven er Werkelijk Zes Miljoen?” (AAARGH Uitgeverij Internet 2005, blz. 26-27)

(Joseph McCarthy was in de jaren vijftig degene die een omvangrijke “communistenjacht” in de Amerikaanse regering hield. Hoewel hij via de gangbare media altijd weggezet is als een soort van “paranoïde complot-theorist” is achteraf gebleken dat hij meer dan gelijk had: de Amerikaanse regering zat volgepakt met verkapte communisten! )

En zó werden de bekentenissen verkregen. Het grote publiek zag en hoorde slechts wat de daders tijdens de processen bekenden en wisten niet wat er zich daarvóór allemaal afgespeeld had

De getuigen (overlevenden)

En dan hebben we de talloze getuigenissen van holocaust-overlevenden. Die worden zonder dat die getoetst worden, als waar aanvaard. Begrijp ons goed; we beweren níet dat de Joden níet geleden zouden hebben; zij hébben geleden en dit dient niet gekleineerd te worden! Waar het echter om gaat, is dit: is álles waar van wat zij verteld hebben? Hoewel er vanuit Geallieerde bronnen vele gegevens zijn die vertellen dat er Joden vergast zijn tijdens het laatste wereldconflict, zijn er bronnen uit dezelfde hoek die ons iets ánders te melden hebben. Zo is er bijvoorbeeld het memo van Majoor Miller. Dit luidt als volgt:

Allied Militairy Police HQ. Vienna 1. 10. 1948 Memo No: 37/48

“De Geallieerde Onderzoekscommissie heeft tot op heden bewezen dat er in de volgende kampen geen gebruikgemaakt is van gifgas om er gevangenen mee te : Bergen-Belsen, Buchenwald,, Dachau, Flossen burg, Gross-Rosen, Mauthausen en de satelliet-kampen Natzweiler, Neuengamme, Niederhagen (Wewelsburg), Stutthof, Theresiënstadt. In alle gevallen waar vergassing vermoed werd, kon het bewezen worden dat er om bekentenissen af te dwingen, gebruik is gemaakt van marteling en getuigen gelogen hebben. Elke voormalige gedetineerde die gedurende de verhoren blijft beweren dat er gifgas gebruikt is om er mensen (voornamelijk Joden) mee te doden, moet bij dit bureau gerapporteerd worden en als zij erop staan, vérder te liegen, moeten zij wegens meineed in staat van beschuldiging gesteld worden.”

Major Miller, Allied Militairy Police Vienna. Witnessed by: Lieutenant Lachout MP. 

 

 

2 reacties

2 thoughts on “De Holocaust: Wát is ervan Waar, en Wat Niet?

  1. Zonder dat het dit maal Duitsers van tijdens de jaren 1940-1945 betreft, wel bepaalde Vlamingen, is te bekennen dat een aard nasi opgekomen is.
    Om het even welk recht aan een alleenstaande het ook zou betreffen, een alleenstaande binnenlandse burger respecteren, is niet over elke burger te bewijzen. …
    Met respecteren bedoel ik ook het respecteren van een binnenlands offer, al is het achter zijn rug. Het offer een thuis als een thuis, een privé als een privé laten.
    Haten, pesten, uitbuiten, misbruiken, een aard mishandeling, een aard marteling blijkt voor een aantal burgers tegenwoordig een plezier of de wens te zijn.
    Iemand een privé als privé overlaten, blijken zulke daders niet te verdragen of wensen.
    Een onaanvaardbare schande.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s