Eén van de vele gruweldaden die het Israëlische leger in Gaza aangericht had, was wat nu als het ‘Meel-bloedbad’ bekend is. Nadat er talloze Palestijnen in februari 2024 bij distributiepunten in Gaza samengekomen waren om er een zak meel voor zowel zichzelf als hun hongerige kinderen te krijgen, werd er vanuit Israëlische tanks op hen geschoten. Veel Palestijnen zijn hierbij omgekomen. Aanvankelijk beweerde Israël dat de tanks er niet bij betrokken waren; vervolgens beweerde het echter dat er slechts ‘waarschuwingsschoten’ afgevuurd waren om de menigte – die naar verluidt een ‘dreiging’ voor de militairen in de tanks zouden zijn geweest. Nader onderzoek wees echter uit dat er doelbewust en met opzet op de Palestijnse burgers geschoten was, en dat die geen enkele dreiging voor de Israëlische militairen gevormd hadden! De Palestijnse burger in de ‘short’-video hier, toonde gefrustreerd te zijn met de inactiviteit van een schijnbaar onverschillige wereld tegenover dit tragische incident.
“Bloed En Meel.”
Tijdens de officiële ceremonie van erkenning van Palestina als staat door Malta, was één van de aanwezigen de Palestijnse dichter Ahmed Miqdad. Ter herdenking van dit beruchte incident heeft hij tijdens deze plechtigheid een door hem geschreven gedicht voorgelezen:
“Bloed En Meel.”
De hongersnood jaagt op wat er nog over is van mijn vlees. De kogels dringen door mijn tere botten, en mijn bloed vermengt zich met het meel om het beeld van de prachtige horizon te schetsen. Ik wordt op het strand geworpen, vlakbij de zak meel, voor mijn hongerige kinderen. Het zand van het strand is ijskoud. Het gewonde lichaam bloedt en rilt, en de golven van de zee orkestreren de symfonie van mijn dood. De monsterlijke soldaten lachen in hun tanks en juichen terwijl ze uit hun bloederige bekers drinken. Terwijl mijn kinderen dodelijk verhongeren en wachten op het beloofde brood, hoor ik nauwelijks iemand in de verte zeggen: “Helaas! Noch hun vader, noch het meel is teruggekeerd!”
Bron: Ahmed Miqdad op Facebook.
Tinthor's Blog 