De mythe van een Israëlische ‘kleine David’ en de ‘Arabische reus’ ontsluierd en weerlegd.

Werd de ‘Nakba’ [Arabische term voor ‘Grote Ramp/Grote Catastrofe’], waardoor de Palestijnen in 1947-48 werden getroffen door [voornamelijk Joden], ontkend; nu hadden zij een andere koers ingeslagen. Die werd nu wel erkend, maar dat deden die op deze wijze: nadat de Israëlische staat pas in 1948 was gesticht, vielen de legers van de omringende islamitische buurlanden massaal Israël binnen. Vóór deze massale inval hadden zij de Palestijnen opgeroepen om [tijdelijk] uit vrije wil te vertrekken; na de overwinning konden zij dan terugkeren om samen met hun islamitische bondgenoten feest te vieren. Maar [zogaat het officiële verslag verder], het liep allemaal anders; Israël had, na de Onafhankelijkheidsorlog die erop volgde, als de ‘kleine David’ de islamitische ‘reus Goliath’ verslagen; zo werden de Palestijnen in verlegenheid gebracht en werden ze tot vluchtelingen. Dat is althans het verhaal dat ook nu nog door velen wordt geloofd.

Ilan Pappe. 

Voor de actualiteiten van deze gebeurtenis wenden we ons weer tot de joodse geleerde Ilan Pappe waarnaar ik meer dan eens verwezen heb. Lees maar wat hij erover te zeggen heeft:

“Al met al telden de joodse strijdkrachten aan de vooravond van de oorlog in 1948 ongeveer 50.000 man, waarvan 30.000 gevechtstroepen. De rest waren ondersteunende troepen die in de verschillende nederzettingen woonden. In mei 1948 konden de troepen rekenen op de ondersteuning van een kleine luchtmacht en marine, en op de tanks, pantserwagens en zware artillerie-eenheden die hen vergezelden. Tegenover hen stonden ongereguleerde paramilitaire eenheden die samen nog geen 7000 man telden: een strijdmacht die alle hiërarchie en structuur ontbeerde en, in vergelijking met de Joodse troepen, slecht was uitgerust. In februari 1948 hadden zich ongeveer duizend vrijwilligers uit de Arabische wereld bij hen aangesloten, een getal dat in de maanden daarna opliep tot drieduizend.

Tot mei 1946 waren beide partijen slecht uitgerust. Toen ontving het nieuw opgerichte Israëlische leger, met de hulp van de Communistische Partij in het land, een grote zending zware wapens uit Tsjecho-Slowakije en de Sovjet-Unie, terwijl de reguliere Arabische legers slechts een deel van hun eigen zware wapens meebrachten. Toen de oorlog een paar weken oud was, liep de Israëlische rekrutering zo efficiënt dat het leger tegen het einde van de zomer 80.000 man telde. De Arabische reguliere strijdkrachten kwamen nooit boven de drempel van 50.000 uit en kregen bovendien geen wapens meer uit Engeland, hun belangrijkste leverancier. Met andere woorden, in de vroege stadia van de etnische zuivering [tot mei 1948] stonden een paar duizend ongereguleerde Palestijnse en Arabische strijders  tegenover tienduizenden goed getrainde joodse troepen. En toen de volgende fase aanbrak, had een joodse strijdmacht die bijna dubbel zo groot was als alle Arabische strijdkrachten bij elkaar weinig moeite om de taak te voltooien.” Bron: Ilan Pappe in zijn boek “De Etnische Zuivering van Palestina” [Uitgeverij Omniboek – Kampen], tweede druk januari 2009, bladzijde 65 [nadruk toegevoegd]

Zuiveringsacties in Palestijnse dorpen voordat er ook maar één reguliere Arabische soldaat voet op Palestijnse bodem had gezet…”

Op bladzijde 125 van het boek lezen we het volgende:

“De Raad kwam op woensdag 7 april weer bijeen. Het besluit viel om alle dorpen langs de wegen van Tel-Aviv naar Haifa, van Jenin naar Haifa en van Jeruzalem naar Jaffa te verwoesten en de bewoners te verdrijven. Afgezien van een handvol dorpjes werd er uiteindelijk niemand gespaard. Binnen een week na de dag waarop Irgun Shaykh Muwannes verwoestte, bezette de Hagana zes dorpen in hetzelfde gebied: eerst Khirbat Azzun, op 2 april, gevolgd door Khirbat Lid, Arab al-Fuqara, Arab al-Nufay’at en Damira, die allemaal op 10 april werden gezuiverd, en Cherqis op 15 april.

Tegen het einde van de maand waren er nog drie dorpen in de nabijheid van Jaffa en Tel-Aviv ingenomen en verwoest: Khirbat al-Manshyya, Biyar ‘Adas en het grote dorp  Miska. Al deze acties vonden plaats voordat er ook maar één reguliere Arabische soldaat voet op Palestijnse bodem had gezet en het tempo wordt nu moeilijk te volgen, zowel voor de contemporaine als de latere historici.

Tussen 30 maart en 15 mei werden er tweehonderd dorpen bezet en ontvolkt. Dat is een feit dat steeds weer herhaald moet worden omdat het de Israëlische mythe ontkracht dat de ‘Arabieren’ wegrenden toen de ‘Arabische invasie’ begon. Bijna de helft van de Arabische dorpen was al aangevallen voordat de Arabische regeringen uiteindelijk, en zoals we weten, met tegenzin besloten hun troepen te sturen. Nog eens negentig dorpen zouden tussen 15 mei en 11 juni worden weggevaagd, toen de eerste van de twee wapenstilstanden eindelijk in werking trad.” [nadruk toegevoegd]

Zo zien we hier dat Israël, in tegenstelling tot een ‘kleine dapperer David’, eerder een goedbewapend  roofzuchtig monster was, uitgerust met de voor die tijd modernste wapens, tegenover Arabische troepen waarvan een groot deel van de wapenrusting verouderd was. Terwijl de Britten de Israëliërs hierbij geen strobreed in de weg legden, is het te begrijpen waarom de Arabische legers door hen werden verslagen.

Tyfusepidemie in Akko. 

Op bladzijden 121-122 beschreef Pappe dat de Joden er moeite mee hadden om de Palestijnse stad Akko te veroveren en in bezit te nemen; dit was immers een ‘kruisvaardersstad’ die niet zo gemakkelijk tot knieën kon worden gedwongen.

“Echter, de kwetsbare watervoorziening van de stad, via een tweehonderd jaar oud aquaduct vanaf de Kabri-bronnen ongeveer tien kilometer ten noorden van de stad, bleek de achilleshiel te zijn. Tijdens het beleg werden er kennelijk tyfusbacteriën in het water gemengd. Plaatselijke vertegenwoordigers van het Rode Kruis rapporteerden dit aan hun hoofdkwartier en lieten er weinig twijfel bestaan over wie zij van deze actie verdachtten: de Hagana. De rapporten van het Rode Kruis vermeldden een plotselinge tyfusepidemie en wijzen, hoe omzichtig ook geformuleerd, op vergiftiging van buitenaf als de enige verklaring voor deze uitbraak.

Op 6 mei 1948 werd er in het Libanese ziekenhuis van Akko, dat toebehoorde aan het Rode Kruis, een spoedvergadering belegd. Brigadier Beveridge, hoofd van de Britse medische dienst, kolonel Bonnet van het Britse leger, dr. Maclean van de medische dienst en mr. De Meuron, de vertegenwoordiger van het Rode Kruis in Palestina,vergaderden met ambtenaren van de stad om te spreken over de zevantig doden die de epidemie al had geëist. Ze concludeerden dat de infectie ongetwijfeld via het water werd verspreid en niet te wijten was aan overbevolking of onhygiënische omstandigheden zoals de Hagana beweerde. Veelzeggend was dat ook vijfenvijftig Britse soldaten de ziekte opdeden. Ze werden overgebracht naar het ziekenhuis van Port Said in Egypte. “Zoiets is nog nooit gebeurd in Palestina,” vertelde brigadier Beveridge aan De Meuron. Zodra zij het aquaduct als bron hadden aangewezen, schakelden ze voor de watervoorziening over op welputten en op water uit het agrarische complex ten noorden van Akko.

Murw gebeukt door zowel de tyfusepidemie als de intensieve bombardementen, gaven inwoners gehoor aan de oproep die hen via luidsprekers werd toegeschreeuwd: “Geef u over of pleeg zelfmoord. Wij zullen u vernietigen tot de laatste man!” Luitenant Petite, een Franse VN-waarnemer, rapporteerde dat er na de val van de stad op grote schaal en systematisch geplunderd werd door het Joodse leger: meubels, kleding en alles werd geroofd dat nuttig kon zijn voor de nieuwe joodse immigranten of dat, door het verdwijnen ervan, de terugkeer van de vluchtelingen kon ontmoedigen,

Een soortgelijke poging om op 27 mei het water in Gaza te vergiftigen, werd verijdeld. De Egyptenaren pakten twee Joden op, David Horin en David Mizrachi, die probeerden tyfus- en dysenteriebacteriën in de bronnen van Gaza te injecteren. Generaal Yadin meldde het voorval aan Ben-Gurion, toen premier van Israël, die het zonder verder commentaar in zijn dagboek noteerde. De latere executie van de twee mannen door de Egyptenaren lokte geen officiële Israëlische protesten uit.”

Pappe weet dan nog te vermelden dat Ben-Gurion in de jaren veertig een team op had gezet, wat aan de ontwikkeling van biologische werkte; deze instelling leverde wel geen bijdrage aan de campagnes in Palestina, ‘maar de vroege oprichting ervan was een aanwijzing voor de onconventionele ambities die de staat Israël in de toekomst zou najagen.’

Zo is de mythe van een ‘kleine David’ die het tegen een ‘Arabische reus’ op moest nemen ontsluierd en voorgoed weerlegd. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

close-alt close collapse comment ellipsis expand gallery heart lock menu next pinned previous reply search share star