“Het verhitte debat over de oorsprong van het zionisme is academisch en irrelevant voor ons leven op dit moment. Dit is niet het gesprek dat we moeten voeren tijdens een genocide. Het kan me niet schelen of het zionisme in eerste instantie een christelijk idee was. Of dat waar is of niet, doet er voor mij als Palestijn niet toe. Wat wél relevant en onweerlegbaar is, is dat het materiële zionisme – dat wil zeggen, de massale slachting en verdrijving van inheemse Palestijnen, de diefstal van onze huizen, ons land en ons erfgoed, en de voortdurende genocidale apartheid en onderdrukking – volledig joods is in zijn uitvoering.
Sommigen van jullie hebben me bekritiseerd omdat ik het werk van Benjamin Moser steun. Ik hoor die kritiek en een deel ervan is terecht, vooral omdat het overeenkomt met wat ik zelf heb gezegd. Ja, een paar dingen die hij zegt, lijken op liberaal zionisme, ook al verwerpt hij expliciet elk zionisme. Maar mijn impuls was om wat begrip te tonen voor iemand die aan een serieuze, morele, antizionistische reis lijkt te beginnen, wellicht om tot diepere waarheden te komen, zelfs als die het Jodendom zelf betreffen. Dit is geen verdediging van hem, noch een goedkeuring. Ik ken hem niet en ik heb nooit met hem gesproken. Het is gewoon mijn reactie op een joodse intellectueel die duidelijk stelt dat er geen acceptabele vorm van zionisme bestaat; dat het van meet af aan een onherroepelijke, moorddadige, haatdragende, koloniale ideologie is.
Er is nog iets anders—iets persoonlijks —waar ik mee worstel. Naast de apathie van de Arabische massa en de medeplichtigheid van de Arabische regeringen, heeft niets in deze genocide me meer verbaasd dan de wijdverspreide steun die Israël onder westerse Joden blijft genieten. Misschien was ik naïef, maar er was altijd een deel van mij dat geloofde dat de Joodse massa buiten Israël voornamelijk fantastische families waren die simpelweg gehersenspoeld waren; en dat als ze echt wisten wat Israël ons in naam van het Jodendom heeft aangedaan, ze die steun zouden stopzetten. Maar uit talloze onderzoeken bleek dat de joodse steun voor Israël toenam, zelfs terwijl ze dezelfde gruweldaden zagen die de hele wereld aanschouwde.
Alle ‘Holocaustmusea’ waar we op school doorheen moesten lopen, hebben zich ofwel stilgehouden over deze eerste live-uitzending van een genocide in de menselijke geschiedenis, ofwel hebben ze de gelederen gesloten met andere mainstream joodse instellingen. Al deze instellingen dekken Israël af en steunen het, terwijl ze tegelijkertijd individuen en groepen aanvallen die het aandurven zich uit te spreken. De teleurstelling, verontwaardiging, verdriet, woede en pijn die ik voel, zijn immens en hebben mijn wantrouwen jegens Joden buiten mijn eigen kringen aangewakkerd.
Ik bied daar geen excuus voor aan, en ik zal het ook niet ontkennen – niet nu ik dag in dag uit zie hoe ons volk wordt verscheurd en belasterd, terwijl Joden in Israël en over de hele wereld dit sadistisch vieren of op zijn minst excuses zoeken voor de verminkte lichamen van onze familieleden.
Dan is er nog de statistiek dat de helft van de joodse bevolking in Michigan op de eerste moslimsenator heeft gestemd. En toen dook er een duidelijke joodse antizionistische stem op in mijn feed die de zionistische standpunten effectief tegensprak. Dus hield ik daaraan vast, voor mijn eigen bestwil – omdat ik moslim ben. Palestijns, moeder en grootmoeder, en omdat ik diep van binnen de behoefte voel om te geloven dat de meeste mensen in wezen fatsoenlijk zijn. Ironisch genoeg deed ik daarmee precies wat ik anderen verwijt: ik stelde joodse stemmen centraal. Laat ik daarom duidelijk zijn: wat voor mij telt is Palestijnse bevrijding, een einde aan het zionistische project, en volledige verantwoording en genoegdoening – niets minder dan hoe de nazi’s werden behandeld.
De bijna volledige versmelting van het Jodendom met een brutaal koloniaal project binnen het wereldwijde Jodendom betekent dat er geen ontkomen aan is aan een uiteindelijke afrekening met het westerse Jodendom zelf. Maar dat is ook niet het gesprek dat ik wil voeren. Ik wil het hebben over de gevaren die joodse suprematie voor de mensheid, en in het bijzonder voor de Palestijnen, met zich meebrengt; over het inherente, volkomen natuurlijke recht om gewelddadig verzet te bieden tegen het kolonialisme. Het gaat over Palestijnen die een vierde winter van genocide doorstaan in gammele tenten die bij elke regenbui onder water lopen en door de wind worden weggeblazen, terwijl Israël doorgaat met het vermoorden, bombarderen, uithongeren en uitroeien van een gegijzelde inheemse samenleving om hun land in te nemen; over de Israëlische politici en commentatoren die openlijk op hun radio en televisie debatteren over een definitieve oplossing – hoe de overgebleven Palestijnen in Gaza efficiënt, realistisch en effectief kunnen worden uitgeroeid.” Bron: Susan Abulhawa op X [zondag 15 november 2026]
