Hier hebben we Jacque Brunt. Tijdens deze pro-Israëlmanifestatie riep hij op tot steun voor Israël ‘zodat Nederland zal weten dat Israël een God heeft die leeft.’
Dan hebben we hier dominee Arenda Haasnoot. Ze heeft een ‘waarschuwing’ voor andere dominee’s: ‘Vervloek Israël niet, ga liever op de knieën.’
Wat Haasnoot hier zegt, kan worden samengevat met deze woorden: het leed in Gaza is wel groot, we moeten ook medelijden hebben met de Gazanen; ook Israël maakt, net als de Nederlandse overheid, ‘fouten.’ Toch moet Israël niet worden ‘gedemoniseerd’, want dat komt neer op het ‘vervloeken’ van Israël; er moet juist met liefde over worden gesproken. Ondanks alle ‘fouten’ en ‘misstappen’ die Israël heeft gemaakt, is het volgens Haasnoot en Sara van Oordt ook nu nog Gods uitverkoren volk. Overeenkomstig die visie zou de videoclip hieronder als het ‘vervloeken’ van Israël worden beschouwd.
“People will tell you, it started on October 7th. It didn’t. The occupation, the settlements, the checkpoints, the displacement. That story is decades older.”
De ‘Nieuwe Historici.’
Dat er voor 15 mei 1948 geen verdrijvingen van Palestijnen plaatsgevonden zouden hebben en dat de Palestijnen ‘uit eigen beweging’ vertrokken zouden zijn, is een verhaal dat zionisten lang en met succes hebben weten te verkondigen. Nadat in Israël de ‘nieuwe historici’ waren opgestaan, begon dit beeld te veranderen. De Joodse historicus Ilan Pappe schreef er het volgende over:
“In de geheugenstrijd aangaande Palestina was er in de jaren tachtig een politieke doorbraak mogelijk geweest toen de zogenaamde ‘nieuwe geschiedenis’ in Israël op het toneel verscheen. Ik was een van hen. Maar wij, de nieuwe historici, droegen nooit substantieel bij aan de strijd tegen de ontkenning van de Nakba omdat we de vraag naar etnische zuivering uit de weg gingen en ons, typerend voor diplomatieke geschiedkundigen, op de details concentreerden. Nietttemin slaagden de revisionistische historici erin om, vooral op basis van materiaal uit de militaire Israëlische archieven, aan te tonen hoe ongegrond en absurd de Israëlische stelling was dat de Palestijnen ‘eigener beweging’ vertrokken waren. Ze wisten veel grootschalige verdrijvingen uit dorpen en steden aan te tonen en onthulden dat de joodse strijdkrachten talloze wreedheden hadden begaan, waaronder ook massamoorden. Een van de bekendste figuren die over dit onderwerp schreven, was de Israëlische historicus Benny Morris. Aangezien hij zich uitsluitend baseerde op documenten uit de militaire archieven van Israël, kwam Morris uiteindelijk tot een zeer beperkte beeldvorming omtrent de gebeurtenissen in het veld. Toch was het genoeg voor sommige van zijn lezers om zich te realiseren dat de ‘vrijwillige vlucht’ van de Palestijnen een mythe was geweest en dat het Israëlische zelfbeeld van de ‘morele’ oorlog tegen een ‘primitieve’ en vijandige Arabische wereld werd gevoerd aan grote inflatie onderhevig was en wellicht al failliet verklaard moest worden. Het beeld was beperkt omdat Morris de militaire rapporten die hij in de archieven aantrof voor kennisgeving aannam of zelfs als de absolute waarheid beschouwde. Daarom ging hij voorbij aan gruwelijkheden als de vergiftiging met tyfus van de watertoevoer naar Akko, de talloze verkrachtingen en tientallen bloedbaden die de Joden aanrichtten. Hij bleef er ook op hameren – ten onrechte – dat er vóór 15 mei 1948 geen gedwongen verdrijvingen waren geweest. Palestijnse bronnen laten duidelijk zien dat de joodse strijdkrachten maanden voordat de Arabische legers Palestina binnentrokken en terwijl de Britten nog steeds verantwoordelijk waren voor orde en rust – dus vóór 15 mei – er al in waren geslaagd om bijna een kwart miljoen Palestijnen met geweld te verdrijven. Als Morris en anderen ook Arabische bronnen hadden gebruikt of ooggetuigenverslagen hadden verzameld, dan hadden ze wellicht de systematische planning achter de verdrijving van de Palestijnen in 1948 beter in kaart kunnen brengen en een waarachtiger beeld kunnen schetsen van de aard en omvang van de misdrijven die de Israëlische soldaten begingen.” Bron: Ilan Pappe in zijn boek ‘De Etnische Zuivering van Palestina’ [Uitgeverij Omniboek – Kampen] 2e druk januari 2009, bladzijden 16-17.
Het Zoeklicht staat verkeerd [en pro-Israëlisch] gericht.
Aldus de joodse historicus Ilan Pappe. Naast organisaties zoals ‘Christenen voor Israël’ hebben we hier ook het christenzionistische tijdschrift ‘Het Zoeklicht.’ Dit verschijnt maandelijks en bevat interessante onderwerpen. In die artikelen waar het over Israël of Gaza gaat, is het echter een ander verhaal: in het laatste nummer, 11, november 2026, lezen we op bladzijde iets over Palestijnse journalisten:
“170 onafhankelijke journalisten in Gaza blijken terroristen.”
“Het Israëlische leger heeft aangetoond dat 170 zogenaamde onafhankelijke journalisten die zijn omgekomen tijdens de oorlog in Gaza feitelijk terroristen waren die op z’n minst een dubbele rol vervulden.”
“Het gaat om ‘journalisten’ die functioneerden als sluipschutters bij Hamas of de Palestijnse Islamitische Jihad [PIJ] en als commandanten van terroristische organisaties. Volgens de IDF hebben sommige van de vermeende journalisten deelgenomen aan de verschrikkingen van 7 oktober. De journalisten werkten onder andere voor grote internationale persbureaus, zoals Reuters.
Verschillende internationale organisaties hebben de dood van deze journalisten gebruikt om Israël in de media aan te klagen en zelfs bij het Internationaal Strafhof (ICC) in Den Haag. Zo diende de NGO ‘Journalisten zonder grenzen’ een klacht in over de dood van Ahmed Al-Barsh, die een Hamas-terrorist bleek te zijn. In een ander voorbeeld werd ‘journalist’ Ahmed Abu Armana door UNESCO opgevoerd als een martelaar voor de journalistiek in Gaza, die ergens tussen juni 2024 en juni 2025 is gedood. Hij bleek een sluipschutter voor de PIJ te zijn. Het geeft aan hoe weinig kritisch er naar de feiten wordt gekeken, zolang Israël en de Joden in kwaad daglicht worden geplaatst.” Bron: The Jerusalem Post.
Nu zal het welbekend zijn dat zowat alles wat er aan nieuws uit Israëlische bronnen de samenleving bereikt, zeer kritisch onder de loep moet worden genomen. Dit is ook het geval met het artikel van The Jerusalem Post, waarop het artikel van de redactie van Het Zoeklicht is gebaseerd. Hier is een video van de zender Al Jazeera English, gedateerd dinsdag 12 augustus 2025.
“Israël gebruikt het label “terrorist” om de moord op Al Jazeera-journalisten te rechtvaardigen, zegt Ian Williams.”
“Ian Williams, voorzitter van de US Foreign Press Association, vertelde Al Jazeera dat Israëls doelbewuste aanvallen op Al Jazeera-journalisten een systematische poging zijn om het narratief in Gaza te controleren. Hij veroordeelde Israëls postume lastercampagne tegen verslaggevers, zoals de vermoorde Al Jazeera-correspondent Anas al-Sharif, die afgeschilderd werden als ‘Hamas-agenten’—een tactiek die hij vergeleek met het McCarthyisme, waarbij hij opmerkte dat er meer dan 270 journalisten zijn omgekomen. Williams beschuldigde westerse mediabestuurders [niet journalisten] van medeplichtigheid door middel van censuur en trok parallellen met de historische onderdrukking van figuren zoals Nelson Mandela. De ervaren correspondent waarschuwde dat Israëls gebruik van “terroristische” labels, terwijl het zelf met Hamas onderhandelt, doet denken aan de autoritaire strategieën van de Spaanse Inquisitie. Hij prees de vermoorde Palestijnse journalisten als martelaren voor de waarheid te midden van Israëls informatieblikkade. Williams benadrukte de plicht van de journalistiek om Israëls daden te laten zien, en niet alleen de beweringen na te papegaaien, en noemde Gaza de ultieme test voor de persvrijheid. De berichtgeving van Al Jazeera blijft van cruciaal belang om deze belegering van de waarheid te doorbreken, benadrukte hij.”
Al Jazeera: “Israël vermoordt journalisten” met Gideon Levy.
Zou de redactie van Het Zoeklicht nu nog wat verder hebben gekeken, dan zouden ze hebben kunnen zien dat dezelfde zender, met betrekking tot de moord op journalisten, een interview had met de welbekende Israëlische columnist Gideon Levy. Daarnaast is hij ook lid van de redacteursraad van de Israëlische krant Haaretz. Helaas heb ik de video met het interview hier niet kunnen plaatsen; om bepaalde redenen heeft Al Jazeera zelf besloten dit niet toe te staan. De bijschrijving van de video hebben we wel:
“Gideon Levy, journalist en columnist voor de Israëlische nieuwswebsite Haaretz, heeft zich uitgesproken over de gerichte liquidaties van het Al Jazeera-team in Gaza door het Israëlische leger, waaronder journalist Anas al-Sharif. Levy noemde Anas een ‘moedige journalist die ons liet zien wat er in Gaza aan de gang was’ en zei dat zijn dood past in een langdurig patroon van Israël dat journalisten viseert wier berichtgeving door Israël wordt bedreigd. “Sinds de moord op Shireen Abu Akleh in Jenin [op de bezette Westelijke Jordaanoever] zie je dat journalisten doelwit zijn,” zei Levy. “Het was ook zo met Shireen Abu Akleh, hoewel het Israëlische leger het aanvankelijk ontkende, zoals het gewoonlijk doet. Het is tot op de dag van vandaag waar. De cijfers vertellen het hele verhaal, en die cijfers zijn afschuwelijk.” Levy zei echter dat de moorden de wereld er niet van kunnen weerhouden de realiteit in Gaza te zien. “”Israël kan Gaza het zwijgen niet opleggen”, zei hij. “Dus, zelfs als dit de bedoeling is, zal Gaza nu niet minder in de media verschijnen vanwege die moorden. Gaza wordt zo’n afschuwelijke plek dat zelfs Netanyahu niet kan voorkomen dat de wereld het weet.” [Mocht er interesse zijn om de video toch te zien, dan is het goed om in de zoekbalk van YouTube de woorden ‘Al Jazeera’ en ‘Gideon Levy’ in te typen.]
“Dag van Gebed voor de Vrede van Jeruzalem.”
Op dezelfde bladzijde [15] van Het Zoeklicht lezen we het volgende:
‘Op 4 oktober jongstleden hebben miljoenen christenen uit de hele wereld deelgenomen aan de jaarlijkse Dag van Gebed voor de Vrede van Jeruzalem.”
De gebedsbijeenkomst heeft dit jaar voor de 24e keer plaatsgevonden. Deelnemers uit meer dan 175 landen kwamen samen in het Tower of David Jerusalem Museum in Jeruzalem, waaronder zo’n 500 christelijke leiders uit 50 verschillende landen. Ook was de bijeenkomst wereldwijd live te volgen. De internationale gebedsbijeenkomst trekt naast kerkleiders en gelovigen ook politieke leiders. Zo waren onder anderen de first ladies van Nigeria en Kenia en het koningspaar uit Togo aanwezig. Hun aanwezigheid wordt gezien als een teken van internationale steun voor Israël. Organisator bisschop Robert Steams zei het volgende over de bijeenkomst: “Dit is veel meer dan een gebedsbijeenkomst. Het is een wereldwijde verklaring dat Israël er niet alleen voor staat. In een tijd waarin het Joodse volk voor buitengewone uitdagingen staat, kiezen tientallen miljoenen christenen ervoor om openlijk achter Israël te staan, te bidden voor de vrede van Jeruzalem en de blijvende verbondenheid tussen onze volken te bevestigen. Bron: Cvandaag.
Paniek in Israël over de documentairefilm ‘NAZA.’
Intussen zijn er mensen die de Israëlische documentairefilm ‘NAZA’ hebben gezien. Die werd geproduceerd door twee Israëlische filmmakers, Yuval Abraham en Rachel Szors. In de documentaire vertelden Israëlische militairen, onder anonimiteit, dat het toegestaan was om om één Hamas-militant te doden, ook nog eens 500 Palestijnse burgers het leven te kosten. Ook deze video kon ik hier niet plaatsen; ik vraag me af of de censuur flink bezig is met het traineren van de zaak rond Israël! Maar hier zijn de woorden van een ‘ashamed Jew’:
“Ik heb net ‘NAZA’ gezien. Ik wandelde er letterlijk pas een paar minuten geleden uit. De emoties die nu door mijn lichaam gieren zijn nauwelijks te beschrijven. Ik ben nu dag in dag uit bezig om de denkbeelden te veranderen van mensen die het jodendom op één hoop gooien met het zionisme. Maar als je dan zo’n film ziet—waarbij zelfs een joods persoon alleen maar haat kan voelen—dan vraag je je af hoe anderen dat niet kunnen. Het is onbegrijpelijk dat ze zomaar op een knop kunnen drukken en mensen kunnen doden alsof het een computerspelletje is! En dan zie je… die samenleving vol haat… en dat maakt je ontzettend boos. Je probeert de wereld te laten zien dat joodse mensen niet slecht zijn, maar als je dan zoiets ziet,.. Het is diep verontrustend. ‘Free Palestine’, dat is het enige wat telt; de rest komt later wel.”
Met ‘Die samenleving vol haat’ verwijst die jonge joodse man naar de Israëlische samenleving waarvan het grootste deel graag de vernietiging van de Palestijnen als volk wil zien. Nu was Israël met een ‘tegenoffensief’ tegen de filmdocumentaire begonnen. ‘Het Zoeklicht’ schrijft er op bladzijde 27 het volgende over:
“Tegenreactie: Israël promoot film die de NAZA-documentaire nabootst.”
Als reactie op de documentaire NAZA die veel stof deed opwaaien in Israël, promoot de Israëlische overheid nu een online filmproject dat de stijl van de oorspronkelijke documentaire nabootst. Het doel is om de bevindingen uit de originele film te weerleggen.
In de documentaire ‘NAZA’ vertellen 24 anonieme Israëlische militairen over het toestaan van grote aantallen burgerslachtoffers bij Israëlische aanvallen op Gaza. De titel van de film is een verwijzing naar dit fenomeen. NAZA is een afgeleide van de Hebreeuwse term ‘nezek agiv’, wat slaat op ‘nevenschade.’ De Israëlische inlichtingendienst gebruikt deze term om aan te geven hoeveel burgerslachtoffers men verwacht bij een luchtaanval. Ook gaat de documentaire in op hoe kunstmatige intelligentie wordt ingezet bij de bombardementen in Gaza.
De Israëlische regering heeft de film sterk veroordeeld en zelfs plannen gepresenteerd om het staatsburgerschap te ontnemen wegens verraad.
Afgelopen oktober hebben Israëlische ambassades een link gepromoot naar een geproduceerde onlinefilm getiteld ‘NAZA: The Real Story.’ De film bootst deels de stijl van de echte documentaire na, inclusief het gebruik van geanonimiseerde interviews die op daken in Tel Aviv zijn opgenomen.
De film is gemaakt door Ariel Averbuch, een Israëlische advocaat en reservist. De film is geproduceerd als “offensieve actie” met als doel om de aandacht van de wereld af te leiden van beschuldigingen van het doden van burgers door het Israëlische leger. Israël heeft het “meest morele leger ter wereld”, zo getuigt de film.” Bron: The Guardian.
De ‘tegenfim’ van Israël heeft veel van wat mensen nu al weten: Hamas had verborgen wapenopslagplaatsen in kinderkamers van Palestijnse woningen; Hamas had [wéér maar eens!] een commandocentrum onder ziekenhuizen in Gaza, etc. Mocht iemand – wie dan ook – een specialist op het gebied van propagandaverkondiging zoeken, dan is de Israëlische overheid wel de laatste waar hij bij aan zou kloppen!
‘Christenen voor Israël’ en ‘Het Zoeklicht’: beschermers van Israëlische leugens en fabuleuze joodse abelen.
Uit wat we hier hebben gepresenteerd zal [naar ik hoop] één ding duidelijk zijn geworden: zowel ‘Christenen voor Israël’ als ‘Het Zoeklicht’ zijn eigenlijk beschermers van Israëlische leugens en fabuleuze joodse fabelen! Hierbij kunnen we natuurlijk ook Jacques Brunt, Oscar Lohuis en Dirk van Genderen rekenen! Allemaal vinden ze dat we hun geliefde Israël moeten ‘zegenen’ om zo bij God in de gunst te blijven. Haasnoot was hier al duidelijk in: ‘Vervloek Israël niet. Ga liever op de knieën!’ Of het ‘zegenen’ van Israël inmiddels ook zijn vrichten heeft afgeworpen? Eigenlijk wel: de Amerikaanse overheid betaalt via de Amerikaanse belastingbetalers jaarlijks miljarden dollars aan Israël. Terwijl elke Israëlische burger dankzij deze grote sommen geld gratis gezondheidszorg krijgt, waarbij abortus ingesloten is! – kunnen grote delen van het Amerikaanse volk zich geen gezondheidszorg veroorloven!
